Çocukluğun altın çağı 0-6 yaş ortası devirdir.Bu periyotta çocuğun kişiliği,zihin yapısı ve duygusal zekası da oluşur.Çocuğumuzun özgüven sahibi olması bu alanlarda anne ve babasıyla kurduğu bağla hakikat orantılıdır.Annesiyle inançlı bağlanıp,güvenli ayrılan bir çocuk hayatına da güvenir,özgüvenli olur,sosyal münasebetleri uygun olur,merhametli olur,vicdan sahibi bir birey olur.Duyarlı bir insan olur.Yeterince ilgi,sevgi ve merhametle büyüyen bir çocuk dünyaya da inançlı bir yer olarak bakar.Fakat çocukluğunda gereğince sevilmeyen çocuklar yetişkin hayatlarında da genelde insanlardan onay alan,öz itimadı düşük,kendini yetersiz hisseden bireylere dönüşebiliyorlar.
Peki özgüvenli çocuk nasıl yetiştirilir?Öncelikli olarak şartsız sevgi temel kuraldır çocuğu se li sa lı cümlelerle sevmeyeceğiz.Ona her vakit biricik ve bedelli olduğunu hissetitireceğiz.Çocuktur anlamaz yerine tam karşıtı ki farkındalığı çok yüksek olur çocuklarımızın bunun yerine yaşadığı her olayda dikkatlice dinlemek ,onun da fikrini sormak çok değerli.Her gün bugün neyi başardın?,ne yedin?,okulda ne yaptın? ın yerine bugün seni ne memnun etti hislerin nedir? üzere içten sorular sormak gerekir.Tüm bunlar aslında çocuğun duygusal zekasına yatırım yapar.
Sevgili anneler 0-6 yaş periyodunda yaptığınız yatırımların meyvesini ergenlik devrinde göreceksiniz:) Panik yapmayın.Çocuklarınız sevgiyle büyüdüğü için bu devri daha hafif atlatmış olacaksınız.Araştırmalara nazaran annelerin en çok fizikî ve ruhsal olarak tükendiği periyot bu periyot.Bu oran pandemiden sonra ise %20-%25 lere çıkmış.
Diğer bir etken ise,aşırı muhafazacı yaklaşım,aşırı mükemmelliyetçi yaklaşım,aşırı eleştirel yaklaşımla büyütülen çocuklar…Ebeveynler birçok vakit bunları güzel niyetle yapmış olsa da bu yaklaşımlar çocuğun hayatı boyunca kendini suçlamasına ve kendini yetersiz hissetmesine yol açıyor.Bu çocukların blinçaltındaki eleştirel sesler susmadığı için yetişkin hayatlarında da ikili münasebetlerde sıkıntılar yaşıyorlar ve özgüvenleri de düşük oluyor.Genel yapıları gerilimli ve dertli oluyor.Bu hislerle hayatlarına devam etmek çok güç oluyor.
Seans odasında yetişkinlerin doyurulamamış gereksinimlerini görüyorum birçok vakit.Sevilmeyen çocukların yetişkin hayatlarında,iş hayatlarında nasıl zorlandıklarına şahit oluyorum her gün..Hayatın için de çok hırpalanıyorlar.Şimdi sizlere soruyorum sevgili ebeveynler ilerde yaşlandığınızda sizi nitekim seven,iletişim kuran,duygularını paylaşan size karşı merhamet sahibi evlatlarınızın mı olmasını isterdiniz?Yoksa hayatta aldığı darbelerden ötürü yaşlandığınızda da sizinle resmiyette yalnızca ebeveyn bağına sahip lakin hakikatte sizden ışık yılı kadar uzak olan bir evlat mı? Çocuğunuzla bağlantı kurarken nasıl bir bağ kuruyorsunuz bunlara siz karar vereceksiniz.
