2. Bağlanma Bağlarının Temel Rolü İnançlı bağlanma, çocuğun kendini kıymetli ve sevilebilir hissetmesinin temel yerini oluşturur. Bakım verenin dengeli, hassas ve destekleyici yansıları, çocuğa “Ben değerliyim, gereksinimlerim fark ediliyor” iletisini verir. Bu tecrübeler, hem benlik algısının hem de diğerlerine güvenme kapasitesinin çekirdeğini oluşturur. 3. Toplumsal Ortam, Roller ve Benlik Tecrübesi Çocuklar oyun sırasında üstlendikleri roller, akranlarından aldıkları kabul yahut reddedilme reaksiyonları ve eğitimcilerin yönlendirmeleri aracılığıyla kendilerine dair manalar üretirler. Daima dışlanan, susturulan ya da “sen yapamazsın” iletisi alan bir çocuk, vakitle kendini yetersiz yahut bedelsiz görebilir; tam bilakis, iştiraki desteklenen ve fikrine ehemmiyet verilen çocuk kendini daha kâfi ve güçlü hisseder. 4. Eğitimciler ve Ebeveynler İçin Ruhsal Destekleyici Tavırlar Çocuğun hissini ciddiye almak, eforunu takdir etmek ve onu yalnızca başarılarıyla tanımlamamak, sağlıklı bir benlik algısını takviyeler. Eğitimciler ve ebeveynler, çocuklara farklı rolleri deneme fırsatı sunduklarında; “sen böylesin” diye katı kalıplara sıkıştırmak yerine, gelişime açık bir lisan kullandıklarında, hem inançlı bağlanmayı hem de esnek bir benlik gelişimini güçlendirirler. Sonuç: Erken çocuklukta benlik algısı, çocuğun bakım verenleriyle kurduğu bağlanma ilgileri ve toplumsal ortamlarda yaşadığı tecrübeler üzerinden şekillenir; inançlı bağlanma ve destekleyici tavırlar, çocuğun kendini bedelli, kâfi ve manalı bir birey olarak görmesini sağlayan ruhsal temeli oluşturur.
Kaynak : Doktor Sitesi
