Ebeveyn Danışmanlığında Çift Olabilmek: Çocuk Geldikten Sonra Münasebet
Çocuk öncesi periyotta çift, alakasını daha çok karşılıklı muhtaçlıklar ve paylaşımlar üzerinden sürdürürken; çocuk sonrası devirde bakım verme, sorumluluk alma ve fedakârlık ön plana çıkar. Bu değişim, çift olma halinin geri planda kalmasına neden olabilir. Danışmanlığa başvuran pek çok ebeveyn, “Artık yalnızca anne-babayız, eş değilmişiz gibi” sözünü kullanır.
Bu süreçte yaşanan en yaygın sorunlardan biri rol çatışmasıdır. Anne ve baba rolleri netleşirken, eş rolleri belirsizleşebilir. Bilhassa birinci çocukla birlikte, çiftlerin kendi ailelerinden öğrendikleri ebeveynlik modelleri devreye girer. Kimi ebeveyn çok esirgeyici bir tavır sergilerken, oburu daha uzaklıklı olabilir. Bu farklılıklar vakitle ilişkisel çatışmalara dönüşebilir.
Ebeveyn danışmanlığında bu noktada çiftin hem ferdî hem de ilişkisel gereksinimleri ele alınır. Emel sadece çocuğun muhtaçlıklarını konuşmak değil; ebeveynlerin duygusal yüklerini, yorgunluklarını ve beklentilerini görünür kılmaktır. Zira duygusal olarak tükenen ebeveynlerin, sağlıklı bir alakayı sürdürebilmesi epey zordur.
Danışmanlık sürecinde çiftlere, çocuk için düzgün olmanın sırf bakım vermekle hudutlu olmadığı anlatılır. Çocuğun şahit olduğu ilgi modeli, onun gelecekte kuracağı alakaların temelini oluşturur. Sevgi, saygı ve iş birliği içeren bir çift münasebeti, çocuk için en güçlü ruhsal kollayıcı faktörlerden biridir.
Bu nedenle ebeveyn danışmanlığı, çocuğun muhtaçlıkları kadar çiftin bağını da merkeze alır. Küçük temas anlarının yine yaratılması, çiftin birbirine yine alan açabilmesi ve ebeveyn rollerinin alakayı büsbütün yutmasının önüne geçilmesi hedeflenir.
Hazırlayan:
Uzman Psikolog Mustafa Cem Oğuz
