Çocuklukta inançsız, tutarsız ya da duygusal olarak zorlayıcı bir ortamda büyüdüysek, yetişkin olduğumuzda şuurlu olarak istemesek de tıpkı kaosa çekilebiliriz. Zira bilinçdışı, tanıdık olanı “güvenli” zanneder. Duygusal olarak aralıklı yahut denetimci ebeveynlerle büyüyen biri, yetişkinlikte misal formda aralıklı ya da denetimci partnere çekilebilir. Bazen de tam tersiz olur; bu örüntüden kaçmak isterken bu sefer kendisi mesafeli/denetleyici olur ve duygusal olarak daha bağımlı ya da mahrum insanlara yönelir. Sonuç değişmez; alışık olduğumuz inançsız bağ tekrar yaşanır. Sahiden inançlı bir bağ arıyorsak; İnançlı olanın bize neden yabancı geldiğini, bizi neden korkuttuğunu, neden sabırsız ya da sıkılma yarattığını fark etmeniz gerekir. Bazen düzgünleşme, yıllardır tadına bakamadığımız o inançlı hissin bize âlâ gelebileceğine kendimizi yine ikna etmekle başlar.
