Evlilikte Sorun Çözme Teknikleri: Sorunu Yenmek mi, Birlikte Kalabilmek mi?

1. Sorunu Şahıstan Ayırabilmek
Evlilikte sorun çözmenin en temel adımı, sorunu eşin kişiliğiyle özdeşleştirmemektir.
“Sen esasen böylesin” cümlesi, tahlilin önündeki en büyük manidir.
Sorunu şahsa yapıştırdığında, eş artık bir partner değil; düzeltilmesi gereken bir problem
haline gelir. Bu da savunmayı ve kapanmayı tetikler.
Sağlıklı sorun çözme şu yerden başlar:
“Bizim ortamızda çözülmesi gereken bir durum var.”
Sorun “sen” değil, “bizim yaşadığımız bu durumdur.”
2. Birebir Anda Hem Savunmada Hem Tahlilde Olunamayacağını Kabul Etmek
Birçok tartışma, tahlil arayışı üzere başlar fakat kısa müddette savunma moduna geçilir. Kişi
kendini muhafazaya geçtiğinde, karşı tarafı anlaması mümkün değildir.
Sorun çözme, lakin iki taraf da savunmayı bıraktığında mümkün olur. Bu da “haklı
mıyım?” sorusunu bir müddetliğine askıya almayı gerektirir.
Şu fark çok kritiktir:
Savunmak ilgiyi durdurur, anlamak alakayı ilerletir.
3. Hakikat Vakti Seçmek
Evlilikte her sorun her an konuşulmaz. Yorgunluk, açlık, gerilim yahut öfke anında yapılan
konuşmalar çoklukla tahlile değil, kırılmaya hizmet eder.
Sorun çözme tekniklerinden biri de konuşmayı erteleyebilme hüneridir. Bu erteleme
kaçış değildir; şuurlu bir düzenlemedir.
“Şu an konuşursak ziyan vereceğiz, sonra ele alalım” diyebilmek bağlantıyı korur.
4. His – Gereksinim – Talep Sıralamasını Kullanmak
Çiftlerin birçok direkt talep yahut tenkitle konuşur. Halbuki sağlıklı sorun çözme, şu
sırayla ilerler:
 Ne hissettim?
 Neye gereksinimim var?
 Senden ne talep ediyorum?
Örneğin:
“Beni hiç önemsemiyorsun” yerine
“Bu durumda yalnız hissettim. Daha fazla birlikte vakte gereksinimim var. Haftada bir akşamı bize
ayırabilir miyiz?”
Bu yapı, savunmayı azaltır ve tahlili mümkün kılar.

5. Tek Bir Probleme Odaklanmak
Evlilikte tartışmalar çoklukla paket halinde gelir. Bir husus açılır, geçmişteki tüm kırgınlıklar
masaya dökülür. Bu durum sorunu çözmez; karmaşıklaştırır.
Sağlıklı sorun çözme, tıpkı anda tek bir sıkıntıyla ilgilenmeyi gerektirir. Başka konular
“önemsiz” değildir; yalnızca sırası gelmemiştir.
Bir sorunu çözmeden başkasına geçmek, bağlantıyı yorar.
6. Kazan–Kaybet Mantığını Terk Etmek
Evlilik bir müzakere masası değildir. Bir tarafın kazandığı, başkasının kaybettiği tahliller uzun
vadede ilgiyi zedeler. Zira kaybeden taraf içten içe biriktirir.
Sorun çözmede gaye şu olmalıdır:
“İkimiz de bu tahlille yaşayabilir miyiz?”
Bu bazen orta yol, bazen dönüşümlü fedakârlık, bazen de beklentilerin yeniden
düzenlenmesini gerektirir.
7. Tahlilin Eksiksiz Olmak Zorunda Olmadığını Kabul Etmek
Birçok çift, “tam olarak içimize sinmedi” diye tahlilleri reddeder. Halbuki evlilikte çözümler
birçok vakit geçicidir ve vakitle revize edilir.
Sorun çözme, tek seferlik değil; dinamik bir süreçtir. Bugün işe yarayan bir tahlil, yarın
güncellenebilir.
Bu esneklik, alakanın canlı kalmasını sağlar.
8. Duygusal Tetiklenmeleri Fark Etmek
Kimi problemler, bugünkü durumdan çok daha büyük yansılar yaratır. Bunun nedeni genellikle
çocukluktan gelen duygusal tetiklenmelerdir. Görülmeme, değersizlik, terk edilme gibi
temalar, küçük olaylarda bile büyük hisler yaratabilir.
Bu noktada sorun çözme, yalnızca bugünü değil; geçmişin tesirlerini de fark etmeyi
gerektirir.
“Bu reaksiyonum nitekim bu olayla mı ilgili, yoksa daha eski bir yere mi dokundu?” sorusu ilişkiyi
derinleştirir.
9. Her Sorunun Çözülmek Zorunda Olmadığını Bilmek
Evlilikte kimi farklılıklar çözülmez; yönetilir. Kişilik yapıları, alışkanlıklar, sürat farkları her
vakit tam uyumlu olmayabilir.
Olgun sorun çözme, birtakım problemleri olduğu haliyle kabul edebilmeyi de içerir. Bu kabul,
vazgeçmek değil; gerçekçi olmaktır.
10. Gerekirse Takviye Almaktan Kaçınmamak
Birtakım sıkıntılar çiftin kendi başına çözebileceği hudutların ötesindedir. İrtibat tamamen
kilitlendiyse, geçmiş yaralar daima alakaya sızıyorsa, profesyonel dayanak almak bir zayıflık
değil; sorumluluktur.
Evliliği önemseyen çiftler, yardım istemekten çekinmez.
Sonuç: Sorun Çözmek İlgiyi Onarmanın Bir Yoludur

Evlilikte sorun çözme, sadece problemleri ortadan kaldırmak değildir. Asıl sıkıntı, sorunlara
karşın birlikte kalabilmeyi öğrenmektir. Bu da empati, farkındalık ve esneklik gerektirir.
Sorular değişebilir, sorunlar dönüşebilir; ancak bağlantıyı taşıyan şey, çiftlerin bu süreçlere nasıl
yaklaştığıdır.
Şu soru birçok vakit taraf değiştirir:
“Bu sorunu nasıl çözeriz?”
yerine
“Bu sorunu çözerken birbirimizi kaybetmeden nasıl ilerleriz?”