Aynı meskende yaşanan yalnızlık, çoklukla bağlantının büsbütün kopmasıyla değil, anlamını
yitirmesiyle başlar. Günlük konuşmalar sürer, konut sistemi devam eder, sorumluluklar yerine
getirilir. Fakat bu temas, duygusal bir alışverişe dönüşmez. Konuşulan şeyler vardır ama
paylaşılan hisler giderek azalır.
Bu cins yalnızlıkta en zorlayıcı olan, kişinin yalnız olmadığını “bilmesi” ancak tekrar de yalnız
hissetmesidir. Fizikî yakınlık, duygusal yakınlığın yerini tutmaz. Kişi kederini anlatabileceği,
anlaşıldığını hissedebileceği bir alan bulamadığında, mesken giderek sessiz bir mesafeye
dönüşür.
Tıpkı konutta yalnızlık birden fazla vakit yavaş yavaş gelişir. Küçük kırgınlıklar konuşulmaz, ihtiyaçlar
ertelenir, beklentiler lisana getirilmez. Taraflar birbirini üzmemek ya da yeni bir çatışma
yaratmamak ismine susmayı seçer. Lakin bu suskunluk, alakayı korumaz; tersine, görünmez
bir uzaklık yaratır.
Kimi bağlantılarda roller o kadar baskın hâle gelir ki, bağ bir iştirake indirgenir. Mesken tertibi,
çocuklar, maddi sorumluluklar ya da günlük işler alakanın merkezine yerleşir. Duygusal temas
ise art planda kalır. Kişi eşini ya da partnerini tanıdığı hâlde, nasıl hissettiğini bilmez hâle
gelebilir.
Tıpkı meskende yalnız hisseden bireyler birden fazla vakit bu durumu isimlendirmekte zorlanır. Çünkü
ortada “büyük” bir sorun yoktur. Arbede yoktur, ihanet yoktur, açık bir kopuş yoktur. Bu
belirsizlik, yalnızlığı daha da ağırlaştırır. Kişi, hissettiği şeyin legal olup olmadığını
sorgulayabilir.
Bu yalnızlık hâli vakitle içe çekilmeye yol açabilir. Kişi hislerini paylaşmaktan vazgeçer,
anlaşılmayacağına inanır. Paylaşım azaldıkça bağ zayıflar; bağ zayıfladıkça yalnızlık
derinleşir. Böylelikle sessiz bir döngü oluşur.
Tıpkı meskende yaşanan yalnızlık, her vakit sevgisizlik manasına gelmez. Birçok vakit sevgi
vardır ancak erişilemez hâldedir. Taraflar birbirine ulaşmak ister ancak nasıl temas
kurulacağını bilemez. Hisler vardır fakat sözlere dökülemez.
Terapi sürecinde bu yalnızlık ele alındığında, birçok vakit sorulan birinci soru “ne zaman
konuşmayı bıraktınız?” olur. Yalnızlık, ekseriyetle bir anda değil; temasın yavaş yavaş
kaybolmasıyla ortaya çıkar. Bu fark edildiğinde, bağlantı ya tekrar temasla canlanır ya da
kişinin kendi yalnızlığıyla yüzleşmesi başlar.
Birebir meskende yalnızlık, insanın en temel muhtaçlığı olan görülme ve anlaşılma dileğinin karşılıksız
kaldığı bir hâlidir. Bu yalnızlık fark edildiğinde, kişi birinci sefer hakikaten şunu sorabilir: Burada
ben var mıyım?
Yalnızlık bazen ayrılıktan sonra değil, yan yana kalmaya devam ederken yaşanır. Ve bu hâl
fark edildiğinde, münasebetle ilgili en gerçek sorular ortaya çıkar.
Kaynak : Doktor Sitesi
