İlişkiler, bireyin kendini inançta hissettiği ve gereksinimlerini paylaşabildiği alanlar olmalıdır. Lakin kimi bağlarda kişi vakitle kendi isteklerini, hudutlarını ve hislerini geri plana atmaya başlar. Bu durum birçok vakit fark edilmeden gelişir ve kişinin ilgi içinde kendini kaybetmesine yol açar.
Baskılanmış gereksinimler çoklukla “sorun çıkarmamak”, “uyumlu olmak” ya da “kaybetmemek” gayesiyle başlar. Kişi, partnerini üzmemek ya da çatışmadan kaçınmak için kendi taleplerini ertelemeyi seçer. Başlangıçta bu fedakârlık üzere görünse de vakitle içsel bir yük haline gelir.
İhtiyaçlarını lisana getiremeyen birey, ilgi içinde görünmezleşmeye başlar. Ne istediğini söylememek, bir mühlet sonra ne istediğini bilmemeye dönüşebilir. Bu durum kişinin öz benliğiyle olan bağını zayıflatır.
Baskılanan her muhtaçlık, duygusal bir tansiyon yaratır. Bu tansiyon birçok vakit direkt söz edilmez; lakin huzursuzluk, tahammülsüzlük ve içe dönük öfke olarak ortaya çıkabilir. Kişi neden mutsuz olduğunu tam olarak açıklayamaz ancak ilgide bir eksiklik hisseder.
Bu süreçte kişi kendini daima karşı tarafın beklentilerine nazaran şekillendirir. “O ne ister?”, “Nasıl davranmalıyım?” soruları, “Ben ne istiyorum?” sorusunun önüne geçer. Bu da münasebette istikrarsız bir yapı oluşturur.
Baskılanmış gereksinimler vakitle patlayabilir. Küçük bir olay, birikmiş hislerin açığa çıkmasına neden olur. Partner bu reaksiyonları orantısız bulabilir; zira birikimi fark etmemiştir.
Sağlıklı bağlantılarda bireyler, kendilerinden vazgeçmeden bağ kurabilir. Muhtaçlık lisana getirmek bencillik değil, bağlantıyı gerçek kılan bir ögedir. Açıkça söz edilen gereksinimler, bağlantının yükünü azaltır.
Kendini kaybetmeden bağlantı içinde kalabilmek için farkındalık değerlidir. Kişinin kendi sonlarını tanıması ve bu hudutları koruyabilmesi, duygusal dengeyi sağlar.
