İlişkilerde aralık kavramı birçok vakit olumsuz algılanır. Fakat her ara kopuş manasına gelmez. Bazen bireylerin kendine ilişkin alanlara muhtaçlık duyması sağlıklı bir münasebetin modülüdür. Buradaki kritik nokta, uzaklığın duygusal kopuş mu yoksa sağlıklı kişisellik mi olduğunun ayırt edilebilmesidir.
Sağlıklı alan, bireyin kendisiyle temasını koruyabildiği bir alanı söz eder. Kendi ilgi alanlarına, arkadaşlıklarına ve duygusal gereksinimlerine yer açabilmek bağlantının yükünü hafifletir. Bu alan, alakayı zayıflatmaz; bilakis güçlendirir.
Duygusal ara ise ekseriyetle kaçınma ile ilgilidir. Kişi, duygusal temasın getirdiği risklerden korunmak için geri çekilir. Bu geri çekilme birçok vakit konuşulmayan kırgınlıklar ya da çözümlenmemiş çatışmalarla bağlantılıdır.
Duygusal aranın en besbelli işaretlerinden biri, paylaşımın azalmasıdır. Günlük sohbetler yüzeyselleşir, derin hususlar ertelenir. Fizikî yakınlık devam etse bile duygusal bağ zayıflar.
Sağlıklı alan ile duygusal uzaklık ortasındaki fark, niyette zımnidir. Alan, şuurlu bir istikrar arayışıyken; uzaklık birçok vakit bilinçdışı bir korunma reaksiyonudur.
Partnerlerden biri alan isterken başkası bunu reddedilme olarak algılayabilir. Bu noktada açık irtibat büyük kıymet taşır. Alan muhtaçlığının kopuş manasına gelmediği netleştirilmediğinde yanlış anlamalar kaçınılmaz olur.
İlişkilerde sağlıklı alan tanındığında, bireyler birbirine daha istekli biçimde yaklaşır. Zorunluluktan değil, isteyerek kurulan temas bağın kalitesini artırır.
Duygusal aralık fark edildiğinde ise görmezden gelinmemelidir. Bu aralık birçok vakit bir gereksinimin ya da bir kırgınlığın sinyalidir.
