İlişkilerde inanç birçok vakit tek bir olayla değil, küçük ve tekrar eden tecrübelerle zedelenir. Birçok çift, inancın ne vakit bozulduğunu tam olarak hatırlayamaz; zira bu süreç ekseriyetle sessiz ve yavaş ilerler. İnanç kaybı, ani bir kopuştan çok, fark edilmeden biriken hayal kırıklıklarının sonucudur.
Güven, sadece sadakatle ilgili değildir. Verilen kelamların tutulması, hislerin ciddiye alınması ve tutarlılık da inancın temel modülleridir. Küçük üzere görünen gecikmeler, ertelenen konuşmalar ya da daima tekrarlanan “sonra konuşuruz”lar vakitle ilgiyi aşındırır.
İlişkide itimat kaybının birinci işaretlerinden biri, kişinin kendini tabir ederken daha temkinli hale gelmesidir. Artık her şeyi paylaşmamak, birtakım hususları içinde tutmak bir savunma düzeneği olarak ortaya çıkar. Bu durum, bağın görünmez formda zayıflamasına neden olur.
Bir öteki değerli faktör tutarsızlıktır. Söylenenle yapılanın örtüşmemesi, karşı tarafta belirsizlik yaratır. Belirsizlik ise itimadın en büyük düşmanıdır. Kişi neye inanacağını bilemediğinde, zihinsel olarak daima tetikte kalır.
Geçmişte yaşanan kırılmalar da bugünkü itimat algısını tesirler. Daha evvel yaşanan aldatılma, terk edilme ya da ihmal edilme tecrübeleri, yeni alakada daha hassas bir inanç eşiği oluşturabilir. Bu durumda küçük olaylar bile büyük tehdit üzere algılanabilir.
Güven kaybı sırf karşı tarafın davranışlarıyla ilgili değildir. Kimi vakit kişinin kendi değersizlik inançları da inancı zayıflatır. “Nasıl olsa bırakılacağım” kanısı, bağlantıya gölge düşürür.
Güven tekrar inşa edilebilir; lakin bu vakit ve tutarlılık gerektirir. Kelamların davranışlarla desteklenmesi, açık bağlantı ve duygusal şeffaflık bu sürecin temel taşlarıdır.
Güven, münasebette bir sefer sarsıldığında büsbütün yok olmaz; lakin onarılmadığında giderek sessizleşir. Bu sessizlik, duygusal uzaklaşmanın habercisidir.
