İlişkide tükenmişlik, birçok vakit “artık sevmiyorum” biçiminde söz edilse de gerçekte duygusal yorgunluğun bir sonucudur. Kişi bağlantıyı sürdürmek için çabaladığını ancak karşılığını alamadığını hisseder. Bu durum vakitle isteksizlik, uzaklık ve duygusal kopukluk yaratır.
Tükenmişlik ekseriyetle ani gelişmez. Uzun mühlet ihmal edilen gereksinimler, çözümlenmeyen meseleler ve daima veren taraf olma hâli bu süreci besler. Kişi kendini görünmez hissetmeye başlar: “Ben varım ancak fark edilmiyorum.”
Bu süreçte bağlantı azalır, paylaşımlar yüzeyselleşir. Evvelce keyif veren şeyler artık zorlayıcı hâle gelir. Partnerle vakit geçirmek bir yük üzere hissedilebilir. Lakin bu durum birden fazla vakit sevgisizlikten değil, duygusal gücün tükenmesinden kaynaklanır.
İlişkide tükenmişlik yaşayan bireyler çoklukla kendi sonlarını ihmal etmiş bireylerdir. “Sorun çıkmasın” diye susmak, “idare etmek”, “sonra konuşuruz” demek vakitle kişinin kendisiyle bağını zayıflatır.
Tükenmişlik fark edilmediğinde bağ otomatik pilota bağlanır. Çiftler tıpkı hayatı paylaşır lakin duygusal temas azalır. Bu durum uzun vadede kopuşa ya da içsel yalnızlığa yol açabilir.
Tükenmişlik geri döndürülebilir bir süreçtir. Bunun için evvel yorgunluğun kabul edilmesi gerekir. Gereksinimleri konuşmak, yükleri paylaşmak ve ilgiyi tekrar yapılandırmak mümkündür. Sevgi, bakım ve emekle tekrar canlanabilir.
