Ergenlik devrinde arkadaşlık münasebetleri büyük değer taşır. Bu nedenle yaşanan dışlanma ya da yalnızlık hissi, ergenin benlik algısını derinden etkileyebilir. Fizikî olarak kalabalık bir ortamda olsa bile, duygusal olarak yalnız hissetmek bu periyotta sık görülür.
Yalnızlık hissi her vakit arkadaşsız olmak manasına gelmez. Bazen ergenin etrafı vardır lakin kendini anlaşılmamış, kabul edilmemiş ya da “fazla” hisseder. Bu durum içe kapanma ve kendini geri çekme davranışlarını tetikleyebilir.
Akran zorbalığı, toplumsal karşılaştırmalar ve toplumsal medyada daima “mutlu” görünen hayatlar, ergenin kendini eksik hissetmesine yol açabilir. “Herkesin bir yeri var, benim yok” fikri yalnızlık hissini derinleştirir.
Bu süreçte ergenler çoklukla yalnızlıklarını lisana getirmez. Utanırlar ya da önemsenmeyeceklerini düşünürler. Sessizlik, birden fazla vakit korunma uğraşıdır.
Ailelerin burada yapabileceği en kıymetli şey, ergenin toplumsal dünyasını küçümsememektir. “Takma kafana”, “Boş şeyler bunlar” üzere cümleler, ergenin yalnızlığını artırabilir. Dinlemek, merak etmek ve yargılamamak inanç hissini güçlendirir.
Yalnızlık hissi fark edildiğinde, ergenin ilgi alanlarına uygun toplumsal ortamlar oluşturmak ve kendini söz edebileceği alanlar sunmak gözetici bir adımdır.
