Oysa hudut koymak bencillik değil, sağlıklı bir ilişkilenme biçimidir. Sonlar, kendimize verdiğimiz pahanın görünür halidir.Sınırlar gözümüzle göremediğimiz bizleri koruyan çizgilerdir. Nerede durduğumuzu, neye müsaade verdiğimizi ve neyi kabul etmeyeceğimizi belirler. Sonların olmadığı yerde ise kırgınlık, tükenmişlik ve içten içe büyüyen bir öfke ortaya çıkar. Birçok danışanım, “Herkese yetişmeye çalışıyorum fakat kendime kalmıyorum” diyor. Bunun temelinde ekseriyetle birebir niyet var: “Hayır dersem berbat biri olurum,reddedilirim.” Meğer tam tersi… Hudut koymayı öğrenmek, daha dürüst, daha gerçek ve daha istikrarlı bağlar kurmamızı sağlar. Hudutlar sert duvarlar değildir. Kibarca, nazikçe ve net bir lisanla tabir edilebilir. “Bunu yapamam”, “Şu an müsait değilim”, “Bu benim için uygun değil” demek, kimseyi berbat biri yapmaz. Tersine, insanın kendine hürmetini artırır. Unutmayalım: Diğerlerine daima evet derken, aslında birden fazla vakit kendimize hayır demiş oluruz. Sağlıklı hudutlar ise hem kendimizi muhafazanın hem de bağlarımızı daha inançlı hale getirmenin en kıymetli yollarından biridir. Bugün kendinize küçük bir soru sorun:
“Gerçekten istediğim için mi evet diyorum, yoksa mecbur hissettiğim için mi?”
Karşılık, tahminen de gereksiniminiz olan birinci sonun başlangıcıdır.
Psikolog Beyza Çoban
Kaynak : Doktor Sitesi
