Birçok insan terapiye başvurduğunda emsal cümleler kuruyor: “Artık dayanamıyorum”, “Eskisi üzere değilim”, “Ne hissettiğimi bile bilmiyorum.” Aslında bu cümlelerin ortak bir manası var: Birey, uzun vakittir kendi iç dünyasıyla ilişkisini kaybetmiş. Bize küçüklüğümüzden itibaren güçlü olmamız, ağlamamamız, her şeye yetişmemizöğretiliyor. Hislerimizle değil, görevlerimizle tanımlanıyoruz. Bu türlü olunca da üzülmek, yorulmak, bazen hiçbir şey yapmak istememek güya bir kusurmuş üzere algılanıyor. Meğer insan olmak tam da bunların hepsini yaşayabilmek demek. Ruh sıhhati, sırf büyük krizler yaşandığında ilgilenmemiz gereken bir alan değil. Nasıl ki vücudumuz yorulduğunda dinlenmeye gereksinim duyuyorsa, zihnimiz ve kalbimiz de birebir ihtimamı istiyor. Bastırılan her his, görmezden gelinen her gereksinim bir gün kesinlikle kapımızı çalıyor. Bazen dert olarak, bazen uykusuzluk, bazen de öfke patlamaları şeklinde…
Hayatın telaşı içinde kendimize küçük molalar vermek sandığımızdan çok daha değerli. Gün içinde birkaç dakika durup nefesimize odaklanmak, hislerimizi fark etmek, “Şu an neye gereksinimim var?” diye sormak bile büyük bir fark yaratabilir. Kendimizi anlamaya başladığımızda, diğerleriyle olan bağlantılarımız de yavaş yavaş güzelleşir. Ruhsal takviye almak ise zayıflık değil, tersine güçlü bir adımdır. İnsan bazen hislerini tek başına düzenleyemeyebilir. Bazen birinin bizi yargılamadan dinlemesine, fikirlerimizi birlikte anlamlandırmasına muhtaçlık duyarız. Terapi tam olarak bunun için vardır: Kişinin kendi potansiyelini yine keşfetmesi için inançlı bir alan sunmak. Unutmamak gerekir ki kimse eksiksiz olmak zorunda değil. Herkes vakit zaman zorlanır,
düşer, yanılgı yapar. Değerli olan, düştüğümüzde kendimize nasıl davrandığımızdır. Kendimize biraz daha şefkatle yaklaşmayı öğrenebilirsek, hayat çok daha yaşanabilir bir yer haline gelir. Tahminen bugün kendinize küçük bir yeterlilik yapmanın tam vaktidir. Bir fincan kahve içip yalnızca kendinizi dinlemek, sevdiğiniz bir şarkıyı açmak, ya da uzun vakittir ertelediğiniz o adımı atmak… Zira en uzun seyahat bile insanın kendine dönmesiyle başlar. Ve bazen muhtaçlığımız olan tek şey, “Ben de önemliyim” diyebilmektir.
Psikolog Beyza Çoban
Kaynak : Doktor Sitesi
