Ergenlikte yalnızlık her vakit fizikî yalnızlık değildir. Genç kalabalığın içinde olabilir, arkadaş kümesi olabilir, toplumsal medyada faal olabilir. Ancak iç dünyasında “Kimse beni hakikaten anlamıyor” hissi yaşayabilir. Bu içsel kopukluk, ergenlikte hayli yaygındır ve birçok vakit sessiz ilerler.
Ergenlik kimlik arayışıdır. Genç, “Ben kimim?” sorusuna karşılık arar. Aileden ruhsal olarak ayrışma başlar, akran ilgileri ehemmiyet kazanır. Bu geçiş sürecinde genç hem bağımsız olmak ister hem de anlaşılmak ister. Şayet konut içinde hislerini rahat söz edemiyorsa ya da daima eleştiriliyorsa, içe kapanabilir.
Sosyal medya da yalnızlık algısını karmaşıklaştırır. Diğerlerinin “mutlu” ve “başarılı” görünen hayatlarını izleyen ergen, kendi hislerini yetersiz hissedebilir. “Herkes âlâ, bir ben böyleyim” niyeti yalnızlık hissini artırır. Halbuki birçok genç misal karmaşaları yaşar lakin bunu göstermeyi seçmez.
İçsel kopukluk yaşayan ergenlerde duygusal aralık artabilir. Aile sorularına kısa karşılıklar verir, odasında daha fazla vakit geçirir, paylaşımları azalır. Bu noktada ailelerin paniklemek yerine temas kurması kıymetlidir. Sorgulamak yerine merak etmek, nasihat yerine dinlemek gerekir.
Yalnızlık hissi uzun müddet devam ederse depresif belirtiler görülebilir. Bu nedenle ergenin toplumsal bağlarını desteklemek, ilgi alanlarını güçlendirmek ve duygusal söz alanı açmak değerlidir. Genç, anlaşıldığını hissettiğinde kopukluk azalır.
Ergen yalnızlığı birden fazla vakit “kimlik inşasının” yan tesiridir. Ancak genç bu süreci tek başına taşımak zorunda değildir. İnançlı bir ilgi, içsel kopukluğu onaran en güçlü faktördür.
