Bağımsız olmak birçok vakit güçlü bir kişilik özelliği olarak görülür. Kendi ayakları üzerinde durabilmek, kararlarını tek başına alabilmek ve diğerlerine bağımlı hissetmemek sağlıklı gelişimin kıymetli kesimleridir. Lakin birtakım durumlarda bağımsızlık sırf bir karakter özelliği değil, tıpkı vakitte bir savunma sistemi olabilir.
Aşırı bağımsızlık, kişinin diğerlerinden takviye istemekte zorlanması, duygusal olarak kimseye gereksinim duymadığını düşünmesi ya da bağlantılarda fazla yakınlıktan kaçınması biçiminde ortaya çıkabilir. Dışarıdan bakıldığında bu şahıslar güçlü ve kendine kâfi görünür. Lakin ruhsal açıdan bakıldığında bu durum bazen incinme kaygısıyla bağlı olabilir.
Çocukluk periyodunda duygusal gereksinimleri gereğince karşılanmayan bireyler vakitle şu iletisi öğrenebilir: “Kimseye güvenmemeliyim” ya da “ihtiyaç duyarsam hayal kırıklığı yaşayabilirim.” Bu durumda kişi kendini korumak için bağımsızlığı bir zırh üzere kullanabilir.
Aşırı bağımsız bireyler ekseriyetle yardım istemekte zorlanır. Zira yardım istemek bazen zayıflık olarak algılanabilir. Meğer ruhsal açıdan bakıldığında sağlıklı ilgiler karşılıklı dayanak üzerine kurulur.
İlişkilerde de benzeri bir dinamik ortaya çıkabilir. Çok bağımsız şahıslar duygusal yakınlık arttığında geri çekilme eğilimi gösterebilir. Zira yakınlık tıpkı vakitte incinme ihtimalini de beraberinde getirir.
Bu durum birçok vakit şuurlu bir tercih değildir. Kişi sadece kendini muhafazaya çalışıyor olabilir. Lakin uzun vadede çok bağımsızlık duygusal yalnızlık hissini artırabilir.
Sağlıklı bağımsızlık ile çok bağımsızlık ortasındaki fark, kişinin gerektiğinde dayanak alabilmesidir. Güçlü olmak sırf her şeyi tek başına yapmak manasına gelmez; tıpkı vakitte inançlı bağlantılar kurabilmek manasına da gelir.
