Yeme bozuklukları birden fazla vakit sırf davranışlarla değil, tıpkı vakitte fikir kalıplarıyla da alakalıdır. Bu süreçte sık görülen durumlardan biri inkar düzeneğidir. Kişi yaşadığı problemleri fark etmekte zorlanabilir ya da sorun olduğunu kabul etmek istemeyebilir.
“Ben yalnızca sağlıklı besleniyorum”, “Biraz dikkat etmek olağan değil mi?” ya da “Herkes benimle abartıyor” üzere cümleler bu savunmanın örnekleri olabilir. Kişi dışarıdan bakıldığında zorlayıcı görünen birtakım davranışları normalleştirebilir.
İnkar birçok vakit şuurlu bir tercih değildir. Daha çok kişinin kendini muhafazaya yönelik geliştirdiği bir savunma düzeneğidir. Zira yeme bozukluğu ile yüzleşmek hayli güç bir tecrübe olabilir.
Yeme davranışı birçok kişi için denetim, güvenlik ya da özdeğer hissiyle irtibatlı olabilir. Bu nedenle değişim fikri bazen dert yaratabilir.
İnkar tıpkı vakitte kişinin yaşadığı problemlerin ciddiyetini küçümsemesine de neden olabilir. Bu durum etraftaki insanların telaşlarını anlamayı zorlaştırabilir.
Aile üyeleri ya da yakınlar birden fazla vakit yardım etmek isterken daha fazla baskı kurabilir. Lakin ağır baskı bazen savunma düzeneklerinin güçlenmesine yol açabilir.
Psikolojik açıdan kıymetli olan kişinin kendini suçlanmış hissetmeden farkındalık geliştirebilmesidir. Yeme bozuklukları birçok vakit karmaşık ruhsal süreçlerin sonucudur.
İnkarın kırılması çoklukla vakit ve inanç gerektirir. Kişi kendini daha inançta hissettiğinde yaşadığı zorlukları kabul etmek daha mümkün hale gelebilir.
