Ruh Sıhhatimizi ve Profesyonel Dayanak Sistemlerimizi Neden İhmal Etmemeliyiz?
Ruh Sıhhatimizi ve Profesyonel Dayanak Sistemlerimizi Neden İhmal Etmemeliyiz?
Saygıdeğer okurlarım, takipçilerim ve danışanlarım
Ünlü müzik imalcisi, eski müzikçi ve tıp tabibi Erol Köse’nin 23 Mart 2026 tarihinde İstanbul Sarıyer’deki rezidansının 16. katından düşerek hayatını kaybetmesi, hepimizi derinden üzmüştür. 61 yaşındaki Köse’nin vefatı, sırf sanat ve müzik dünyasını değil, toplum olarak hepimizi düşündürmelidir. Olay yeri incelemesi, güvenlik kamerası imgeleri ve geride bıraktığı notla birlikte savcılık soruşturması devam etmektedir.
Geriye bıraktığı notta, uzun müddettir gayret ettiği ALS (Amyotrofik Lateral Skleroz) hastalığından bahsederek “mecburdum” tabirini kullandığı ve kedisine güzel bakılmasını istediği öğrenilmiştir. Bu acı olay, kronik ve ilerleyici hastalıkların ruhsal yükünü bir kere daha gözler önüne sermiştir. Ben, Psikoterapist Dr. Ekrem Çulfa olarak, bu cins trajik kayıpları yalnızca haber olarak geçiştirmenin gerçek olmadığını düşünüyorum. Her vefat, bilhassa intihar kuşkusu taşıyanlar, geride kalanlara ve topluma değerli dersler bırakır.
Erol Köse’nin hayatı ve vefatı üzerinden, bilhassa kronik hastalıklarla uğraş eden bireyler, onların yakınları ve ruh sıhhati konusunda farkındalık yaratmak isteyen herkes için ders verici bir bakış açısı sunmak istiyorum.
1. Kronik Hastalıklar Sırf Bedensel Değil, Ruhsal Bir Yük Taşır
ALS üzere nörodejeneratif hastalıklar, kas denetimini giderek kaybederek bireyi fizikî olarak bağımlı hale getirir. Lakin asıl tehlike, bu fizikî kayıpların beraberinde getirdiği ümitsizlik, tasa ve depresyondur. Erol Köse’nin yaklaşık 3 aydır meskenden çıkmadığı ve sıhhat meseleleriyle baş başa kaldığı bilgisi, izolasyonun ne kadar tehlikeli olabileceğini gösteriyor. Bilimsel literatürde, kronik hastaların %30-50’sinde majör depresyon görüldüğü bilinmektedir. Bu depresyon, “Neden ben?” sorusunu, öfkeyi, suçluluk hissini ve geleceğe dair ümitsizliği tetikler. Ders: Hastalık teşhisi konar konmaz, yalnızca tıbbi tedaviye değil, ruhsal takviyeye de çabucak başlanmalıdır. Bilişsel Davranışçı Terapi (BDT) ve kabul odaklı yaklaşımlar, hastaların ömür kalitesini bariz formda artırır.
2. Yardım İstemek Zayıflık Değil, Güç Göstergesidir
Erol Köse üzere toplumda saygın bir pozisyona sahip, başarılı bir insan bile yalnız kalabiliyor. Magazin dünyasının rekabeti, şahsî kayıplar (boşanma, sıhhat sorunları) ve toplumsal baskı, bireyi “her şeyi tek başına halletmeliyim” yanılgısına sürükleyebilir. Halbuki psikoterapi biliminin en temel unsuru şudur: Güçlü olmak, yardım istemekten korkmamaktır. Aile, arkadaşlar, terapist ve takviye kümeleri olmadan kronik hastalıkla baş etmek neredeyse imkânsızdır. Erol Köse’nin geride bıraktığı nottaki “sorumluluk benim” tabiri, birçok hastada görülen “kimseye yük olmak istemiyorum” hissini yansıtmaktadır. Halbuki yakınlarınıza yük olmak değil, onlarla paylaşmak, hem sizin hem onların ruhsal yükünü hafifletir. Ders: “Ben iyiyim” demek yerine “Bugün güç bir günüm, konuşabilir miyiz?” diyebilmek hayat kurtarır.
3. Aile ve Toplumsal Dayanak Sistemi, En Güçlü İlaçtır
Erol Köse’nin iki evlilik yapmış, bir çocuk babası olduğu ve son devirde yalnız yaşadığı biliniyor. Kronik hastalıklarda eş, çocuk, kardeş ve dostların rolü kritik ehemmiyete sahiptir. Araştırmalar, güçlü toplumsal dayanağın intihar riskini %40-60 oranında azalttığını göstermektedir. Aile içi bağlantı, empati ve pratik yardım (ev işleri, tıbbi randevular, duygusal paylaşım) olmadan hasta, kendini “yük” olarak görmeye başlar. Benim 30 yılı aşkın psikoterapi tecrübemde gördüm ki, çift ve aile terapisi, hastalık sürecini “biz birlikte uğraş ediyoruz” haline dönüştürebiliyor. Ders: Hastalık yalnızca bireyin değil, ailenin ortak çabasıdır. Erken devirde aile danışmanlığına başvurun.
4. Toplum Olarak Farkındalık ve Önyargısız Takviye Geliştirmeliyiz
Medyada Erol Köse’nin vefatıyla ilgili spekülasyonlar, suçlamalar ve yargılamalar maalesef arttı. Halbuki intihar, bir “tercih” değil, birçok vakit denetim edilemeyen ruhsal bir çöküştür. ALS hastalarının yaşadığı acı, yalnızlık ve çaresizlik hissini anlamadan yorum yapmak, diğer hastaları da daha derin ümitsizliğe sürükleyebilir. Toplum olarak ders almalıyız: Ruh sıhhati hizmetlerini erişilebilir kılmak, kronik hastalık sigortalarını ruhsal dayanağı de kapsayacak halde genişletmek ve “intihar” konusunu tabu olmaktan çıkarmak zorundayız. Herkesin bir “kedi”si, bir yakını, bir hayali vardır; bunları korumak için erken müdahale koşuldur.
Sonuç: Umudu ve Profesyonel Dayanağı Hiçbir Vakit Bırakmayalım
Erol Köse’ye Allah’tan rahmet, ailesine, sevenlerine ve sanat topluluğuna başsağlığı diliyorum. Onun vefatı, bize şunu hatırlatmalıdır: Hayat ne kadar sıkıntı olursa olsun, her vakit bir çıkış yolu vardır. Psikoterapi, ilaç tedavisi, toplumsal takviye ve maneviyat bir ortada kullanıldığında, en ağır hastalıklarda bile manalı bir ömür sürdürülebilir. Şayet siz yahut bir yakınınız kronik hastalık, depresyon, yalnızlık yahut ümitsizlik yaşıyorsa lütfen gecikmeden yardım alın. Ben ve meslektaşlarım buradayız. Ruh sıhhatiniz en pahalı varlığınız olsun.
Psikoterapist Dr. Ekrem Çulfa Aile, Evlilik ve Çift Danışmanı
Not: Bu yazı, Erol Köse’nin vefatıyla ilgili kamuoyuna yansıyan bilgilere dayanarak hazırlanmıştır. Rastgele bir tıbbi tavsiye niteliği taşımamaktadır. Profesyonel yardım için lütfen uzmanlara müracaatınız.
