Bazı beşerler niyetlerini paylaşmadan evvel uzun müddet düşünür, cümlelerini tekraren zihninde kurar ve tekrar de konuşmakta zorlanır. Bunun temelinde birden fazla vakit yanlış anlaşılma korkusu yer alır. Kişi söylediklerinin çarpıtılacağından, yanlış yorumlanacağından ya da olumsuz değerlendirileceğinden kaygı edebilir.
Bu endişe birçok vakit geçmiş tecrübelerle bağlantılıdır. Daha evvel kendini tabir ettiğinde eleştirilen, küçümsenen ya da yanlış anlaşılan bireyler vakitle daha temkinli hale gelebilir. Zihin bu tıp tecrübelerden sonra kendini korumak için “fazla konuşma” stratejisi geliştirebilir.
Yanlış anlaşılma korkusu yaşayan şahıslar çoklukla bağlantı sırasında çok dikkatli davranır. Söyledikleri her kelimeyi denetim etmeye çalışabilir, konuşma sırasında sık sık kendini düzeltme gereksinimi hissedebilir.
Bu durum vakitle zihinsel bir yük oluşturabilir. Zira kişi sadece ne söyleyeceğini değil, nasıl anlaşılacağını da daima hesaplamaya çalışır. Bu da doğal irtibat akışını zorlaştırabilir.
Bazı bireyler bu kaygı nedeniyle kendini tabir etmekten büsbütün kaçınabilir. Bilhassa duygusal hususlarda konuşmamak, fikirlerini paylaşmamak ya da geri planda kalmak daha inançlı bir seçenek üzere hissedilebilir.
Ancak bu durum uzun vadede kişinin anlaşılma muhtaçlığını karşılamaz. Tersine, içsel bir birikime ve bağlantı kopukluklarına yol açabilir.
Psikolojik açıdan kıymetli olan, bağlantının her vakit harika olmak zorunda olmadığını kabul etmektir. Her tabir edilen niyet tam olarak anlaşılmayabilir ve bu insan ilgilerinin doğal bir modülüdür.
Kendini söz etmek, risk içeren fakat tıpkı vakitte bağ kurmayı sağlayan bir süreçtir. Küçük adımlarla kendini tabir etmeye alan açmak, bu kaygının vakitle azalmasına yardımcı olabilir.
