Koşuyorsun…
Bir yere yetişmeye çalışıyorsun lakin neresi tam aşikâr değil. Adımların hızlanıyor, nefesin daralıyor. Güya geç kalmışsın. Güya çok kıymetli bir şey seni bekliyor fakat sen bir türlü oraya varamıyorsun.
Tam yaklaştığını hissederken bir şey oluyor—ya yol uzuyor ya da sen yavaşlıyorsun.
Ve birden fazla vakit tam o anda uyanıyorsun.
Gözlerini açtığında kalbin biraz süratli atıyor.
Sonra gün başlıyor.
Tekrar yetişmen gereken şeylerle.
Eğer hem gündüzleri hem de geceleri “yetişmeye çalışıyormuş” üzere hissediyorsan, bu yalnızca bir tesadüf olmayabilir.
Pozitif psikoterapide insan sırf zorlandığı taraflarıyla değil, tıpkı vakitte sahip olduğu içsel kaynaklarla birlikte ele alınır.
Bu bakış açısı bize şunu hatırlatır:
Yaşadığımız her içsel durum, aslında bir mana taşır.
Gün içinde her şeyi yetiştirme uğraşı birden fazla vakit bir istikrar arayışının işaretidir.
Pozitif psikoterapi bu dengeyi dört hayat alanı üzerinden açıklar: vücut, muvaffakiyet, münasebetler ve mana.
Bazen fark etmeden bu alanlardan biri hayatımızda fazla yer kaplamaya başlar.
Örneğin daima üretmek, başarmak, ilerlemek…
Ve öteki alanlar—dinlenmek, hissetmek, yalnızca olmak—sessizce geri çekilir.
Ama geri çekilen şeyler kaybolmaz.
Kendilerine diğer bir yol bulurlar.
İşte düşler tam da burada devreye girer.
Rüyalar, zihnin sembolik lisanıdır. Gün içinde bastırılan, ertelenen ya da fark edilmeyen hisler; gece daha dolaylı lakin birden fazla vakit daha güçlü bir biçimde ortaya çıkar.
Sürekli koştuğun, bir yere yetişmeye çalıştığın rüyalar…
Çoğu vakit dış dünyadaki iş yoğunluğundan çok, iç dünyandaki baskıyı anlatır.
Belki de rüyan sana şunu fısıldıyordur:
“Yetişmeye çalıştığın yer, dışarıda değil.”
Gündüz yaşadığın o tanıdık pay bakalım:
Bir işi bitiriyorsun lakin zihnin çabucak başkasına geçiyor.
Dinlenmeye çalışıyorsun fakat içinden bir ses “daha fazlasını yapabilirdin” diyor.
Bu ses birden fazla vakit dış dünyadan değil, vakitle içselleştirdiğimiz beklentilerden gelir.
Psikolojide bunu bazen “içsel performans baskısı” olarak tanımlarız.
Bu baskı, kâfi hissetmek için daima daha fazlasını yapma gereksinimi yaratır.
Pozitif psikoterapi burada kıymetli bir hatırlatma yapar:
Her davranışın altında bir “iyi niyet” vardır.
Yetişmeye çalışmak da birçok vakit;
değerli hissetmek, kabul görmek ya da denetimi kaybetmemek için geliştirilmiş bir yoldur.
Yani bu gayret senin zayıflığın değil, bir vakitler seni koruyan bir gücündür.
Ama bugün hâlâ sana yeterli geliyor mu?
Terapi sürecinde bazen hayallerle birlikte çalışırız.
Rüyanın ne manaya geldiğini “doğru” halde bulmaya çalışmaktan çok, onunla kurduğun bağı anlamaya yöneliriz.
“Rüyada en çok ne hissettin?”
“O duyguya hayatında nerede rastlıyorsun?”
Çoğu vakit duştaki koşu, gündüz duramadığımız yerleri işaret eder.
Belki bugün kendine küçük bir alan açmayı deneyebilirsin:
Bir işi bilerek biraz eksik bırakmak,
bir an için durmak,
ya da hiçbir şey yapmadan oturmak…
Ve sonra içinden geçen o sesi fark etmek.
Onu susturmaya çalışmadan, yalnızca duymak.
Belki de problem her şeye yetişmek değil,
geç kaldığını sandığın o yerde kendinle yeniden
karşılaşmaktır.
