OMURGASIZLAR…
Omurgasızlık üzerine bir deneme…
Omurgası olmayan yaratıkların, kabuklarının daha sert olması tuhaf değil mi?” diye sormuş Halil Cibran. Hiç bu türlü düşünmemiştim. Zira yaratan, her yarattığını tehlikelerden korumak için korunaklar vermiş; salyangoz’un kabuğu, kaplumbağanın kalın duvarlı ve sırtında taşıdığı konutu, yılanın sıkıştığında kaçacağı bir deliği, ağustos böceğinin o inanılmaz muhteşemlikteki üst derisi ve diğerleri… Kolay yenir yutulur lokma olmasınlar, daima onurlarını korusunlar, birilerinin eteği altına gizlenmesinler, diye. Pekala, insanı niçin cezalandırmış yaradan? Bir lokma ekmek (bu ekmek; bazen ihale, bazen bir program, bazen bir sahnedir. Bizim meslekte ise gazetede köşedir) için var olan omurgasını hiçe sayıp ruhunu tüm dik duruşlardan uzak tutup dik duranlara nefret kusanları niçin korumamış.
Onursuzluk; doğuştan mıdır yoksa sonradan olma mı, bilinmez şüphesiz. O tıp insanlarının işi. Genetiğin ne kadar rolü var, bilinmiyor bu onursuzluk denen illette. Sonuç ne olursa olsun. İnsanlığımızdan utandığımız o denli beşerler çıkarıyor ki karşımıza… Bunlardan midemiz bulanırken, yaratana “insana yaptığın bu adaletsizlik” diye sitem etme hakkımız var ancak bu omurgasızların ömrümüze müdahale etmeye kalkışması ve bilge tutumlarla bir de bize akıl vermesi insanı ister istemez zahmetten çıkarıyor.
Elbette etten kemikten yaratılmışız. Yanlışlarımız olacak. Yanılgılar telafi edilebilir. Şartlar uzun vadede değiştiğinde fikirler de değişebilir ancak bu değişim “ekonomik menfaatler” içinse ve içimizdeki renkleri çürütecek kadar mevsimlerden daha çabuk değişiyorsa, o ülkede beşere dair tüm meyveler artık kısmından düşmeye mahkûmdur.
Omurgasızlık onulmaz bir hastalıktır ve omurgasız duruş bozukluğu gelecek jenerasyonlar içinde utanç yaratacaktır. Bir de hükümranın yanında yer alıyorsa (ki tabiatı gereği güçlünün yanında yer alması alışılagelmiştir) korunaksız zavallı beşerler arttıkça o ülkede dik duranlar yargılanacak demektir. Bu onulmaz bir yaradır. Birde alkışlanıyorsa en azından yüzde kırk yedi tarafından kapatın kepenkleri bu milletin başına gelecek bir felaket var demektir.
Hemen celallenmeyin, ele vermeyin kendinizi. Ortaya konuşanlardan değilim o denli, kim bu “omurgasızlar” açıklayacağım herkes hissesine düşeni alsın.
Dünyanın neresinde olursa olsun küçük menfaatler için toplumun geleceğini tehlikeye attığını bile bile zalimin zulmune ortak olanlardır. Bir gün ak dediğine sonraki gün (ki en fazla kırk bir gündür kuluçka süresi) kara diyenlerdir. Bu kabuksuz çekirdeklerin önlemli olanları da vardır. Onlar da kira istenmediği için beyinlerini kiraya verip ruhlarını satmış olanlardır. İşverenleri ne diyecek, onu bekler sonra tıpkı paralelde görüş bildirirler. Bu hilkat garibelerini bekleyen tek tehlike ise işverenlerinin onlardan daha süratli fırıldak üzere dönerek onları açıkta bırakmasıdır. Birden teğe kendilerini sokakta işsiz görebilirler fakat bu sıkıntı bir ihtimaldir.
Tecrübeli bir omurgasıza ülke yönetmek için her vakit gereksinim vardır. Bu omurgasızlar için nasıl anılacakları değil, ne kazanacakları değerlidir. Pek düşünmezler zira bilirler ki bir an bile düşünseler yoldan çıkabilirler.
Peki omurgasız insanların hiç mi meblağ yanı ya da “özgül ağırlıkları” yoktur? Elbette vardır. Haksızlık etmeyelim. Toplumsal nizam için tehlike oluşturmazlar. Yarın hükümran olan değişse onları dik tutacak kemikleri, artık eridiğinden, yeni gelene ve yeni duruma çabuk adapte olurlar yani etkisiz elamanlardır.
Kendileri ile yüzleşmek üzere bir alışkanlıkları olmadığından onlar için tüm günler bir tüm mevsimler birebirdir. Yeni bir ağaç bulur kendilerine korunak yaparlar. Her daim yine yalamaya (pardon doğmaya” teşnedirler.
İşte bu yüzden sitemim var yaratana “Bu omurgasızlara da bir sert kabuk verseydi de onursuz olmadan yaşasalardı.”insanlık onuru” kurtulur muydu ki?
