“Herkes ilerliyor, ben yerimde sayıyorum” kanısı bilhassa toplumsal medya çağında hayli yaygın hale gelmiştir. Beşerler etrafındakilerin muvaffakiyetlerini, değişimlerini ve ilerlemelerini daha görünür biçimde takip ederken, kendi süreçlerini yetersiz üzere algılayabilir.
Bu algının değerli bir kısmı seçilmiş gerçeklikten oluşur. Beşerler ekseriyetle hayatlarının uygun giden taraflarını paylaşır. Zorlanmalar, belirsizlikler ve duraksamalar birden fazla vakit görünmez kalır. Bu da bireyde herkesin daima ilerlediği yanılsamasını oluşturur.
Kişi kendi içsel karmaşasını oburlarının dışarıya yansıttığı sistemli imajla karşılaştırdığında, doğal olarak yetersizlik hissi yaşayabilir. Bu durum motivasyonu artırmak yerine birçok vakit baskı ve telaş yaratır.
Yerinde sayma hissi bazen gerçek bir durumu değil, bir geçiş sürecini temsil eder. Hayatta birtakım devirler faal ilerleme değil, içsel kıymetlendirme ve istikamet belirleme devirleridir. Bu süreçler dışarıdan bakıldığında görünmezdir fakat epeyce kıymetlidir.
Kendini daima diğerleriyle karşılaştırmak, kişinin kendi ilerlemesini fark etmesini zorlaştırır. Zira odak dışarıdadır. Meğer gelişim birçok vakit küçük ve kademeli adımlarla gerçekleşir.
Psikolojik olarak daha sağlıklı bir yaklaşım, kişinin kendi sürecini kendi geçmişiyle kıyaslamasıdır. Dış karşılaştırmalar yerine içsel ilerlemeye odaklanmak daha sürdürülebilir bir motivasyon sağlar.
İlerlemek her vakit süratli olmak manasına gelmez. Bazen yavaşlamak, durmak ya da yine taraf belirlemek de ilerlemenin bir kesimidir.
