Geç kaldım” niyeti birçok insanın hayatının belli devirlerinde karşılaştığı bir zihinsel sorgulamadır. Bilhassa akranlarla yapılan karşılaştırmalar arttığında bu niyet daha ağır hissedilir. Birileri mesleğinde ilerlemiş, birileri evlenmiş, birileri farklı tecrübeler yaşamış olabilir. Bu tabloya bakıldığında kişi kendi seyahatini yetersiz üzere algılayabilir.
Bu his birçok vakit objektif bir gerçeklikten çok, zihinsel bir karşılaştırma sürecinin sonucudur. Zira hayatın herkes için tek bir vakit çizelgesi yoktur. Fakat toplum, kültür ve etraf muhakkak “olması gereken zamanlar” yaratır. Bu görünmez takvimler, bireyin kendi suratını sorgulamasına neden olabilir.
“Geç kalmışlık” hissinin altında çoklukla kaçırılmış fırsatlara odaklanma eğilimi yatar. Zihin geçmişte yapılmayanları büyütürken, şu an yapılabilecekleri göz arkası edebilir. Bu da kişiyi pasif bir pozisyona iter. Halbuki değişim sırf geçmişle değil, bugünkü seçimlerle ilgilidir.
Bu noktada değerli olan vakitle yarışmak değil, kişinin kendi istikametini fark edebilmesidir. Hayat doğrusal ilerleyen bir süreç değildir. Bazen duraklamalar, taraf değiştirmeler ya da yine başlamalar sürecin doğal modülleridir.
Psikolojik olarak daha sağlıklı bir yaklaşım, dış karşılaştırmalardan bir ölçü uzaklaşıp kişinin kendi sürecine odaklanabilmesidir. “Nerede olmalıyım?” sorusu yerine “Ben ne istiyorum?” sorusuna yaklaşmak daha gerçekçi bir temel sunar.
Geç kalmışlık hissi birçok vakit bir son değil, bir farkındalık başlangıcıdır. Bu farkındalık gerçek kullanıldığında, kişiyi harekete geçiren bir motivasyona dönüşebilir.
