Hayat seyahatinde bazen o denli duraklarda konaklıyoruz ki, farkında olmadan kendimizi o duraklara hapsediyoruz. Bu durakların en tehlikelisi; bizi içten içe kemiren utanç ve bizi hareketsiz bırakan o meşhur mağduriyet konforudur.
Utancın Yıkıcı Tesiri: Kendine Örülen Duvarlar
Utanç, mahcubiyet üzere nazik bir konuk değildir; kapıyı kırarak girer ve ruhu felç eder. Mahcubiyet “Hata yaptım” derken, utanç “Ben kusurluyum, ben kusurluyum” diye bağırır.
Ruhsal Felç: Utanç, insanı saklanmaya ve kendini yok saymaya iter. Bu his büyüdükçe, kişi kendi bedelini oburlarının gözündeki “kusursuzluk” imajına bağlar.
İzolasyon: Utanan insan, sevilmeyi hak etmediğine inanır. Bu da onu kalabalıklar içinde bile derin bir yalnızlığa mahkum eder.
Yıkımdan Çıkış: Utancın tesirini azaltmanın tek yolu, yanılgıyı kimliğimizden ayırmaktır. Biz, yaptığımız en makus şeyden çok daha fazlasıyız.
Mağduriyetin Konforu: Sorumluluktan Kaçışın Altın Kafesi
İşin en değişik ve tahminen de en can yakıcı kısmı burası: Bazen mağdur olmayı, zımnî bir zevkle sürdürürüz. Zira mağduriyet, bize çok güçlü lakin zehirli bir konfor alanı sunar.
Sorumsuzluk Lüksü: “Ben mağdurum, başıma gelenler benim kabahatim değil” dediğimiz an, hayatımızı düzeltme sorumluluğunu da diğerlerine (kadere, sisteme, aileye) yüklemiş oluruz. Bu, eylemsizlik için kusursuz bir mazerettir.
Haklılık Zehri: Mağduriyet, şahsa “herkes bana borçlu” hissi verir. Daima bir alacaklı üzere yaşamak, insanı gelişmekten ve kendi gücünü keşfetmekten alıkoyar.
Kurban Rolünden Çıkmak: Mağduriyetin konforu sıcaktır fakat öldürücüdür. Bu kafesten çıkmanın yolu; başımıza gelenler bizim cürmümüz olmasa bile, güzelleşmenin bizim sorumluluğumuz olduğunu kabul etmektir.
Son Kelam: Utanç geçmişin karanlığına çeker, mağduriyet ise bugünü dondurur. Bu ikisinden sıyrılmak, fakat kendi hayatımızın direksiyonuna geçecek hamaseti gösterdiğimizde başlar.
