Sınav tasası yaşayan bir gence yaklaşım, birden fazla vakit söylenen kelamlardan çok kurulan bağın niteliğiyle ilgilidir. Güzel niyetle yapılan “rahat ol”, “abartıyorsun”, “çalıştıysan yaparsın” üzere cümleler, gencin yaşadığı duyguyu küçümsenmiş hissettirebilir. Zira tasa, mantıkla çabucak çözülebilen bir durum değil; anlaşılmaya gereksinim duyan bir tecrübedir.
Bu noktada en kıymetli adım, gencin hissini geçersiz kılmadan dinleyebilmektir. Tasayı ortadan kaldırmaya çalışmak yerine, onun nedenlerini anlamaya yönelmek daha sağlıklı bir yaklaşımdır. “Neden bu kadar gerilim yapıyorsun?” yerine “Seni en çok ne zorlıyor?” sorusu, gencin kendini daha rahat tabir etmesini sağlar.
Sınav telaşı birden fazla vakit sırf imtihanla ilgili değildir. Muvaffakiyet beklentisi, aile baskısı, kendini kanıtlama gereksinimi ve başarısızlık korkusu bu sürecin içinde yer alabilir. Bu nedenle gencin yaşadığı korkuyu yalnızca “ders çalış” teklifiyle çözmeye çalışmak yetersiz kalır.
Ebeveyn ya da öğretmen tutumu burada belirleyicidir. Çok baskıcı bir yaklaşım tasayı artırabilirken, büsbütün ilgisiz kalmak da genci yalnız hissettirebilir. İstikrarlı bir yaklaşım, hem destekleyici hem de gerçekçi olmayı içerir. Gencin uğraşını görmek ve bunu söz etmek, sonuç odaklı baskıyı azaltabilir.
Ayrıca gencin sırf akademik performans üzerinden değerlendirilmemesi kıymetlidir. “Sonuç ne olursa olsun yanındayım” iletisi, itimat hissini güçlendirir. Bu inanç, derdin azalmasında kıymetli bir rol oynar.
Sınav derdi yaşayan bir gence yaklaşırken emel, tasayı büsbütün yok etmek değil; onunla baş edebileceği bir alan oluşturmaktır. Bu da lakin anlayan, yargılamayan ve destekleyici bir ilgiyle mümkün olur.
