Suç ve Ceza denilince akla birinci Dostoyevski’nin ünlü klasik romanı gelir
Aslında hepimizin içinde bir kabahat ceza bağlantısı vardır. İnsan olmanın gereği olarak hayatımızda isteyerek yada istemeden yaptığımız yanılgılar var ve olacakta, bu nedenle kusura çabucak bir cürüm kılıfı giydiririz ve çabucak benliğimize karşı mahkeme kurar, acımasız bir savcıya dönüşürüz, acımadan vurmaya başlarız kendimize.Neden zira affedilmesi mümkün olmayan bir kabahat işlemişizdir ve cezalandırılmamız gerekmektedir.
Daima yargıladığınız yahut vurduğunuz birine karşı sempati duyamayız hatta antipati duyarız ve ondan olabildiğince uzaklaşmaya çalışırız. Aslında hiçbir halde uzaklaşmamız mümkün değildir.
Bu mümkün olamayınca daima bir mutsuzluk hakim olmaya başlar ve ardından ömrü sevmemeye başlarız ömrü sevmeyince de kendimiz ve hayat için hiçbir şey yapmak gelmez içimizden.
Ve oluşan tablo şu; olumsuz benlik algısı ve hiçbir biçimde hayatı sevememe ve varoluş sorgulamaları
Ve bu da insanı içinden hiç çıkamayacağı bir gaileye atar.
Diğerlerine karşı göstermiş olduğumuz affediciliği ve merhameti asla kendimize göstermeyiz
Hâlbuki buna en çok muhtaçlığı olan biziz ve bunu sonuna kadar hak ediyoruz.
Bunun için yaptığımız yanılgılara cürüm kılıfı giydirmeden bunlardan dersler çıkararak kendimizi bağışlamalı ve sıkı sıkıya sarılmalıyız, bu kendimizi sevmemize, ardından insanları sevmemize ve daha sonra ise hayatı sevmemizi sağlar.
En güçlü hissimiz sevgidir bunu birinci başta en yakınımızdakine göstermeliyiz buda olağan ki “BİZİZ”
Daha çok sevgi, daha çok kucaklaşma ve elbette MUTLULUK
