Aldatılma Acısı ve Kuşkunun Pençesinden Kurtulmak
Hani kimi geceler vardır; eşinizle ilgisiz ve birbirinize uzak geçen akşamların akabinde gelen. Yatağa uzandığınızda göğsünüzün üzerine koca bir taş oturmuş üzere hissedersiniz. Eliniz gayri ihtiyari telefona sarfiyat, bir toplumsal medya hesabını denetim etmek ya da eşinizin son görülme saatini yakalamak istersiniz. Kaygı, heyecan, beklenti, umut bütün hisler iç içe geçmiş formda adeta benliğinizi ele geçirir…Eğer bu satırları okuyorsanız, muhtemelen kalbinizde o meşhur, sinsi kuşkuyla ya da aldatılmanın getirdiği o ağır yıkımla boğuşuyorsunuz demektir.
Sanırım bir yakınımızın ölmesinden sonra hissedeceğimiz en büyük dehşet aldatılmak. Kuşkusu bile insanı yerle bir ediyor. Açıkçası, bir bayanın hayatta deneyimleyebileceği en can yakıcı hislerden biri aldatılma kuşkusu. Zira bu, yalnızca bir “sadakatsizlik” değil; inancınızın, ortak geçmişinizin ve geleceğe dair kurduğunuz tüm hayallerin bir anda tuzla buz olması demek.
Aldatılan Bayan Ne Hisseder?
Dışarıdan bakınca “üzüntü” denip geçilen bu süreç, temelinde içinde devasa bir fırtına barındırır. Klinik pratiğimde (ve bazen dertleştiğim dostlarımda) gördüğüm kadarıyla, bu süreç ekseriyetle şu duygusal duraklardan geçiyor.
Yetersizlik Mahpusu ( En çok karşılaştığım dinamik): “Ben nerede kusur yaptım?”, “Eksik olan neydi?” üzere sorular beyninizi kemirmeye başlar. Meğer sadakatsizlik sizin bir “eksikliğiniz” değil, karşı tarafın bir karakter zafiyeti ya da seçim kusurudur. Bir insanın sadakat anlayışı öteki bir beşere bağlı yahut öbür bir beşerle ilgili değildir. Münasebetiyle bizimle de bir ilgisi yoktur.
Gerçeklik Algısının Bozulması. Yıllarca güvendiğiniz insanın aslında bir yabancı olduğunu fark etmek, “Ben bu denli vakit neyi yaşadım?” dedirtir. Güya bastığınız taban bir anda ayağınızın altından çekilmiş üzeredir. Kocaman bir yanılgının sorumlusu olmak korkusu hiç de hafife alınacak çeşitten değildir.
O Garip İkilem: Hem ona sarılmak istersiniz (çünkü hala alışkanlığınızdır) hem de dokunuşundan tiksinirsiniz. Bu karmaşa insanı duygusal olarak felç eder. Hani Aşkın Parıltı yengi bir müziğinde diyor ya, bir yanım karşı koyar, bir yanım ister.. İşte tam da bu türlü..
O Meşhur Kuşku Kapıyı Çaldığında Ne Yapmalı?
Eğer şimdi somut bir delil yoksa lakin içinizdeki o huzursuz ses “Bir şeyler karşıt gidiyor” diye fısıldıyorsa, panikle hareket etmek ekseriyetle işleri daha da sarpa sardırır.
Acele etmeyin. Biraz sabredin, çabucak yüzleşmeyin. Elinizde net bir ispat olmadan suçlama yapmak, partnerinizin savunmaya geçmesine ve kanıtları daha usta bir halde saklamasına neden olur.
Böyle bir süreçte partneriniz sizin gerçeklik algınızla oynayabilir, bu ihtimale karşı kendi gerçekliğinize tutunun. Şayet partneriniz size “Sen delirdin, uyduruyorsun, çok kıskançsın” (yani o meşhur gaslighting) diyorsa, kendi sezgilerinize itimadın. Notlar tutun, tarihleri bir yere yazın. Hafızanızla oynanmasına müsaade vermeyin.
Hafiyeleşmek mi, Özgürleşmek mi? Telefon karıştırmak, kapalı stalk yapmak kısa periyodik bir rahatlama sağlasa da uzun vadede sizi bir takip hapishanesine hapseder. Maksadınız delil bulmak kadar, kendi ruh sıhhatinizi korumak olmalı. Hiç bir şey sizin ruhsal sağlığınızdan daha değerli değil, bunu kendinize sık sık hatırlatın.
“Ya beni aldatıyorsa?” kanısı uykularınızı kaçırıyorsa, bu korku sizi daha fazla kemirip bitirmeden şu adımları atmayı deneyin.
Öncelikle, biliyorum çok sıkıntı fakat ne yapın edin odağınızı kendinize çevirin. Partnerinizin ne yaptığını saniye saniye denetim edemezsiniz, bu türlü bir şey hem çok yorucu hem aslında mümkün de değil. Ancak kendi reaksiyonlarınızı yönetebilirsiniz. Kendi işinize, hobinize yahut toplumsal etrafınıza dönmek, o ağır korkuyu biraz olsun nefes alınabilir kılar.
Dış dünyayla bağınızı kesmeyin. Sadakatsiz partnerler ekseriyetle sizi yalnızlaştırır. Güvendiğiniz bir dostunuzla konuşmak, “Ben mi saçmalıyorum?” sorusunun karşılığını dışarıdan bir gözle almak çok pahalıdır. Lakin burada bir dosttan bahsediyorum, bir çok eş dost akrabadan değil, buna da dikkat edin.
Profesyonel bir gözlemciye başvurun. Zira bir uzman aile danışmanıyla çalışmak, yalnızca “ayrılmalı mıyım, ayrılmamalı mıyım?” sorusuna karşılık aramak değildir. Kendi özdeğerinizi tekrar inşa etmek için de bu odaya gereksiniminiz var. Yardım istemekten çekinmeyin, bırakın bir terapist sizi dinlesin, anlasın.
Demem o ki; şu an hissettiğiniz o derin sızı, sizin sonunuz değil. Galiba hayatın en güç derslerinden biri bu. Bir oburunun sadakati üzerinde hiç birimizin tam denetimi yok, ancak kendi saygınlığımız üzerinde tam denetimimiz vardır.
Kendinize şefkat gösterin, zira şu an en çok buna gereksiniminiz var.
