Bazı beşerler bağlantılarda daima daha fazla emek verir. Daha çok düşünür, daha çok alttan alır, daha çok eforlar. Karşı taraf üzülmesin diye kendi hislerini bastırır, ilgi bozulmasın diye daima anlayış gösterir.
Başlangıçta bu “fedakârlık”, “sevgi” ya da “olgunluk” üzere görünebilir. Lakin vakitle kişi fark etmeden duygusal olarak tükenmeye başlayabilir.
Çünkü bir bağlantıyı tek başına taşımaya çalışmak, bir noktadan sonra sevgi değil; yorgunluk yaratır.
“Fazla Veren” Taraf Kimdir?
Bu şahıslar çoklukla bağda:
Sürekli birinci adımı atan,
İletişimi ayakta tutmaya çalışan,
Problemleri çözen,
Karşı tarafın hislerini kendi hislerinden önde tutan,
Kırıldığında bile anlayış göstermeye çalışan kişidir.
Dışarıdan bakıldığında çok güçlü, çok sabırlı ya da “çok seven” biri üzere görünürler. Lakin içlerinde birçok vakit görülmeme hissi büyür.
Çünkü insan yalnızca vermek değil, karşılık görmek de ister.
Neden Daima Fazla Veren Taraf Olunur?
Bunun altında birden fazla vakit yalnızca “iyi niyet” yoktur.
Bazı beşerler sevgiyi:
Kendini kanıtlayarak,
Fazla emek vererek,
Her şeyi düzelterek,
Karşı tarafın gereksinimlerini önceleyerek kazanacağını öğrenmiştir.
Özellikle çocuklukta şartlı sevgi gören şahıslarda şu inanç gelişebilir:
“Sevilmek için ekstra uğraş göstermeliyim.”
Bu yüzden kişi bağlantılarda kendini daima tüketebilir.
Sevgi mi, Yoksa Daima Kendinden Vazgeçmek mi?
Sağlıklı ilgilerde emek vardır. Fakat emek tek taraflı olduğunda ilgi vakitle istikrarını kaybeder.
Eğer bir alakada daima:
Siz alttan alıyorsanız,
Siz irtibat kuruyorsanız,
Siz özür diliyorsanız,
Siz anlamaya çalışıyorsanız,
Siz vazgeçemiyorsanız…
Bir noktada duygusal yük eşitsiz hale gelir.
Ve en tehlikeli kısmı şu olur:
Kişi kendi muhtaçlıklarını fark edemez hale gelir.
Görünmeyen Tükenmişlik Nasıl Başlar?
İlişkide fazla veren şahıslar çoklukla hislerini geç fark eder. Zira odakları daima karşı taraftadır.
Ama vakitle:
İçten içe kırgınlık birikir,
Değersiz hissedilmeye başlanır,
Sürekli yorgunluk oluşur,
Küçük şeylere tahammül azalır,
“Ben neden yetmiyorum?” kanısı ortaya çıkar.
Kişi sevgiyi kaybetmemek için kendinden eksiltmeye başladığında tükenmişlik kaçınılmaz hale gelir.
Fazla Vermek Neden Bazen Karşı Tarafı da Uzaklaştırır?
Çünkü alakalarda çok yük alma, vakitle sıhhatsiz bir istikrar oluşturabilir.
Bir taraf daima veren olduğunda başka taraf:
Daha az sorumluluk almaya başlayabilir,
İlişkinin yükünü taşımamaya alışabilir,
Verilen emeği olağan görmeye başlayabilir.
Ve ironik biçimde, kişi ne kadar çok çabalarsa o kadar görünmez hissedebilir.
Bu yüzden daima “daha fazla vermek”, her vakit bağlantıyı güçlendirmez.
Sağlıklı Bağda İstikrar Nasıl Olur?
Sağlıklı bağlantılarda:
Emek karşılıklıdır,
Sadece biri bağlantıyı taşımaya çalışmaz,
İki taraf da birbirinin duygusal gereksinimlerini önemser,
Kişi kendisi olmaktan vazgeçmek zorunda kalmaz.
İlişki fedakârlık gerektirebilir lakin daima kendinden eksilmek öbür bir şeydir.
Fazla Veren Taraf Olduğunuzu Nasıl Anlarsınız?
Kendinize şu soruları sorabilirsiniz:
Sürekli karşı tarafın hislerini mı düşünüyorum?
Kendi gereksinimlerimi lisana getirirken suçluluk mu hissediyorum?
Yorulsam bile bağlantı için çabalamaya devam mı ediyorum?
Sevilmek için daima bir şeyler yapmak zorundaymış üzere mi hissediyorum?
İlişkiyi bırakırsam kıymetsiz hissedeceğimden mi korkuyorum?
Bu soruların birçoklarına “evet” karşılığı veriyorsanız, bağlantı içinde kendinizi ihmal ediyor olabilirsiniz.
Sonuç
Bir alakayı ayakta tutmaya çalışırken kendinizi kaybetmemelisiniz.
Sevgi yalnızca vermek değildir. Görülmek, anlaşılmak, desteklenmek ve karşılık bulmak da sevginin kesimidir.
Çünkü insan daima güçlü kalmaya çalışırken bile içten içe şunu ister:
“Biraz da beni düşünen biri olsun.”
Ve bazen gerçek olgunluk, daha fazla vermek değil; kendini tüketmeden sevebilmeyi öğrenmektir.
