Duyguların konuşulmadığı meskenlerde sessizlik birçok vakit bir sistem ögesi üzere işler. Sorunlar
büyütülmez, tartışmalar kısa kesilir, “abartma”, “takılma”, “geçer” üzere tabirlerle duygusal
tecrübeler küçültülür. Bu yaklaşım çoklukla âlâ niyetlidir; hedef çatışmayı azaltmak ya da
aile içi dengeyi korumaktır. Lakin uzun vadede, bireyin hisleriyle kurduğu alakayı derinden
tesirler.
Bu cins ortamlarda yetişen çocuklar, hissettiklerinin ismini koymayı öğrenemez. Hislerin ne
olduğu değil, ne yapılmaması gerektiği öğretilir. Vakitle çocuk, duygusal muhtaçlıklarını fark
etmek yerine bastırmayı, yalnız başına yönetmeyi ya da yok saymayı öğrenir. Bu öğrenme
biçimi, yetişkinlikte de devam eder.
Hislerin tabir edilmediği ailelerde büyüyen bireyler, bağlarda birden fazla vakit iki uç arasında
gidip gelir. Ya duygusal olarak aralı, denetimli ve ketum bir duruş sergilerler ya da
bastırılmış hisler uygun bir lisan bulamadığında ağır ve zorlayıcı formda ortaya çıkar. Her
iki durumda da kişi, hislerle sağlıklı bir temas kurmakta zorlanır.
Bu meskenlerde sevgi birden fazla vakit davranışlar üzerinden gösterilir. Yapılan fedakârlıklar, maddi
imkânlar ya da sorumluluklar duygusal temasın yerini alır. Çocuk, sevildiğini bilse bile, nasıl
hissedildiğini konuşamadığı için içsel bir boşluk yaşayabilir. Bu boşluk, yetişkinlikte
“anlaşılmıyorum” ya da “kimse beni nitekim tanımıyor” hissiyle kendini gösterebilir.
Hislerin konuşulmadığı aile yapısı, bireyin çatışmayla kurduğu bağlantıyı de tesirler. Duygusal
söze alan açılmadığı için, kişi ya çatışmadan kaçınır ya da çatışma yaşandığında ne
söyleyeceğini bilemez. Hisler, sözlere değil bedensel yansılara ya da dolaylı
davranışlara dönüşebilir.
Bu tecrübelerin değerli bir sonucu da, kişinin oburlarının hislerine karşı duyarlılığıdır.
Kendi hislerini söz etmekte zorlanan bireyler, birçok vakit oburlarının hislerini
sezmekte de zorlanabilir ya da tam aksine çok tetikte olabilirler. Her iki durumda da
duygusal münasebetler yorucu bir hâl alabilir.
Terapi sürecinde hislerin konuşulmadığı bir ailede büyümüş olmak, sıklıkla kişinin
bugünkü bağlarında yaşadığı zorluklarla irtibatlandırılır. Emel geçmişi suçlamak değil;
öğrenilmiş duygusal lisanın farkına varmaktır. Kişi, hislerini tanımayı ve söz etmeyi
öğrendikçe, ilgilerde daha açık ve gerçek bir temas mümkün olur.
Hislerin konuşulmadığı meskenlerde büyüyen bireyler için duygusal tabir sonradan öğrenilen
bir marifettir. Bu marifet geliştikçe, hisler yük olmaktan çıkar; bağlarda bağ kurmanın doğal
bir kesimi hâline gelir.
Kaynak : Doktor Sitesi
