Alfred Adler’e nazaran hepimiz hayata küçük, çaresiz ve doğal olarak “yetersiz” hissederek başlarız. Bu birinci tecrübe, büyüdükçe bizi “daha fazlasını başarmaya” yönlendirebilir. Lakin bazen bu his, derin bir aşağılık kompleksine dönüşür.
Aşağılık kompleksi, kendimizi diğerlerinden daha bedelsiz, eksik ya da yetersiz hissettiğimiz durumdur. Bu his, bizi utangaç, pasif ya da “başarısız olmaktan çok korkan” birine dönüştürebilir. Öteki uçta ise üstünlük eforu vardır. Kimilerimiz, içimizdeki eksiklik hissini kapatmak için daima daha düzgününü yapmaya, daha fazlasını başarmaya, hatta vakit zaman üstün görünmeye çalışırız. Bu uğraş birçok vakit gerçek özgüvenden değil, derinlerdeki yetersizlik hissinden beslenir. Meğer her iki ucu da sağlıklı halde kullanmak mümkündür. Aşağılık hissi, bizi geliştiren bir motivasyon kaynağı olabilir. Lakin denetimsiz olduğunda, diğerlerini küçümseyerek kendimizi yüceltmeye çalıştığımız bir kısır döngüye dönüşür. Üstünlük gayreti, potansiyelimizi açığa çıkarmamıza yardımcı olabilir. Ancak “üstünlük maskesi” ile diğerlerini ezmeye yöneldiğimizde işlevsizleşir. Adler’in hatırlattığı istikrar tam da burada gizlidir; eksikliklerimizle barışırken, gelişme isteğimizi beslemek. Gerçek muvaffakiyet, diğerlerini geçmek değil, kendi potansiyelinin farkına varmaktır. Kendinin en düzgün versiyonu olmak, en büyük üstünlüktür.
