Sessiz bitişler çoklukla ani bir meseleyle değil, biriken lakin lisana getirilmeyen duygularla
şekillenir. Konuşulmayan kırgınlıklar, ertelenen gereksinimler ve görmezden gelinen hayal
kırıklıkları vakitle alakayı içten içe zayıflatır. Taraflar hâlâ bir ortadayken bile, duygusal olarak
yavaş yavaş uzaklaşmaya başlar.
Bu cins bağlantılarda sessizlik birçok vakit çatışmadan kaçınmanın bir yolu olarak kullanılır.
Hislerin söz edilmesi sıkıntı, riskli ya da “ilişkiyi bozacak” bir şey üzere algılanır. Kişi,
konuşmak yerine susmayı seçer. Lakin suskunluk, sorunu çözmez; sadece erteler ve
derinleştirir.
Sessiz bitişlerin bir öbür nedeni de, tarafların münasebet içinde görülmediğini ya da
anlaşılmadığını hissetmeye başlamasıdır. Bu his lisana getirilmediğinde, kişi kendini
anlatmaktan vazgeçebilir. “Nasıl olsa değişmiyor” kanısı, vakitle umudu aşındırır.
Umudun azaldığı yerde alakayı sürdürmek için gerekli duygusal güç de azalır.
Kimi bireyler için sessiz bitiş, açık bir ayrılıktan daha inançlıdır. Ayrılık konuşması yapmak,
karşı tarafın hisleriyle yüzleşmeyi, suçluluk hissetmeyi ya da güç sorulara karşılık vermeyi
gerektirir. Sessizce çekilmek ise bu yükten kaçınmanın bir yolu olabilir. Bu durum çoğu
vakit şuurlu bir tercih değil, duygusal kapasitenin hudutlarıyla ilgilidir.
Bağlantıların sessizce bitmesinde bağlanma tarzlarının de rolü vardır. Duygusal yakınlık
zorlaştığında geri çekilmeyi öğrenmiş bireyler, ilgiyi onarmaya çalışmak yerine mesafe
koymayı seçebilir. Uzaklık arttıkça irtibat azalır; bağlantı azaldıkça bağ zayıflar.
Sessiz bitişler, geride kalan taraf için baş karıştırıcı olabilir. Net bir veda olmadığı için yas
süreci de belirsizleşir. Kişi, “bitmiş mi, bitmemiş mi?” sorusu etrafında sıkışabilir. Bu
belirsizlik, alakanın kendisinden daha uzun süren bir duygusal yük hâline gelebilir.
Lakin sessizce biten bağlar sırf “kaçılan” bağlar değildir. Bazen her iki taraf da aynı
anda konuşmamayı seçer. Herkes eksikliği hisseder lakin kimse birinci adımı atmaz. Bu durum,
ilgide karşılıklı bir yorgunluğun işareti olabilir. Bağ kopmuştur fakat bunu kabul etmek zaman
alır.
Terapi sürecinde sessiz bitişler ele alındığında, birden fazla vakit bağın sonundan çok, ilişki
içindeki suskunluklar konuşulur. Ne söylenemedi, ne vakit vazgeçildi, hangi ihtiyaçlar
tabir edilemedi? Bu sorular, sırf geçmişi anlamak için değil, gelecekteki münasebetlerde aynı
döngünün tekrar etmemesi için de değerlidir.
Münasebetler birden fazla vakit bir anda bitmez; konuşulmadıkça eksilen bağlar, vakitle sessizliğe
teslim olur. Bu sessizlik fark edildiğinde, ilgi ya tekrar temasla canlanır ya da gerçekten
sona erer. Lakin her iki durumda da, sessizlik bir sonuçtur; nedeni değil.
Sessizce biten münasebetler, birden fazla vakit hislerin yokluğundan değil, tabir edilemeyişinden
doğar. Ve bu fark edildiğinde, kişi bir sonraki ilgide susmak yerine konuşmayı seçme
bahtını elde eder.
Kaynak : Doktor Sitesi
