Çift terapisi, kişisel terapiden farklı nitelikte, temel olarak bağ odaklı terapilerdir. Çift terapisinde, duygusal olarak alaka içerisinde olan çiftlerin, karşılıklı irtibat meselelerinin çözülmesi ve ilgilerinin daha doyum verici hale getirilmesi emeliyle gerçekleştirilen bir psikoterapi metodu olarak tanımlanabilmektedir.
Karşılıklı duygusal bağ içerisinde (flört, nişanlılık, sevgililik vs.) bulunan çiftlerin problemleri ve irtibatları üzerine gerçekleştirilen çift terapisi, evli çiftlerin bağlantılarının bahis alındığı evlilik terapisi ve ebeveyn ya da çocuklar üzere aile üyelerinin dahil olmasıyla gerçekleştirilen aile terapisi uygulamalarından ayrılmaktadır.
Çift Terapisinin Temel Kabulleri Nelerdir?
Çift terapisi bireylerin karşılıklı münasebet içerisinde ortaya koydukları benliklerini kıymetlendirmektedir. Bu değerlendirmeler belirli başlı temel kabuller üzerinden oluşturulmaktadır.
Çift terapisi uygulamasında, döngüsellik kavramı merkeze alınmaktadır. Döngüsellik kavramının temelinde ise, çiftlerin ilgiyi birlikte oluşturduğu kabulü bulunmaktadır. Alakaya, çiftlerin birlikte oluşturduğu ve geliştirdiği ön kabulü üzerinden yaklaşmak, alakada kelam konusu olan problemlerin her iki taraftan kaynaklı ortaya çıktığı fikriyle, tüm sorunların tekrar kıymetlendirilmesine imkan sağlamaktadır. Bağlantı döngüsel bir yapıya sahiptir, münasebetiyle münasebette meydana gelen problemlerde her iki tarafın da rolü bulunmaktadır ve hiçbir taraf edilgen durumda değildir. Çiftler, baskın ya da kabullenici davranarak muhakkak bir döngü oluşturulmasında rol oynayabilmektedir.
Çift terapisinde değişim, tahlil odaklı bakmayı gerektirmektedir. Tahlil odaklı bakmak, her iki tarafın da problemler ya da irtibat zahmeti durumları karşısında, sıkıntıların nasıl çözülebileceği üzerine düşünmesi ve uygulama arayışına girmesidir.
