“Çocuğum Beni Dinlemiyor” Mu, Yoksa Artık Öbür Bir Şeye Muhtaçlığı Var?
Akşam yemeğindesiniz.
Bir şey soruyorsunuz.
“Bilmiyorum.”
“Tamam.”
“Off anne ya.”
Cümleler kısaldıkça sizin sabrınız da kısalıyor.
Ve bir noktada şu fikir geliyor:
“Bu çocuk beni hiç dinlemiyor.”
Ama gelin biraz duralım.
Belki de Dinlemiyor Değil, Ayrışıyordur?
Ergenlik, çocuğun anne babasından duygusal olarak ayrışmaya başladığı devirdir.
Bu ayrışma bazen sessizlikle, bazen öfkeyle, bazen de kapı çarpmayla olur.
Sizin için “saygısızlık” üzere görünen davranış, onun için “Ben artık başka biriyim” demenin yolu olabilir.
Bu devirde genç, ailesine karşı değil; bağımlı kalma ihtimaline karşı reaksiyon verir.
En Çok Nerede Takılıyoruz?
Anne babalar genelde iki noktada zorlanır:
1. Denetim kaybı hissi
2. Eski sıcaklığın azalması
“Eskiden her şeyi anlatırdı” cümlesi aslında bir hasrettir.
Ama ergenlik, çocuğun sır tutmayı öğrendiği, iç dünyasını yapılandırdığı bir devirdir.
Bu kapanma her vakit kopuş değildir.
Dinlenmek İçin Evvel Duyulmak Gerekir
Ergenler birden fazla vakit şunu ister:
“Beni çabucak düzeltme. Evvel anlamaya çalış.”
Bazen bir anne baba olarak yalnızca şunu demek bile bağlantıyı değiştirir:
“Bu mevzuda senin bakış açını merak ediyorum.”
Tavsiye vermeden, tahlil sunmadan, karşılaştırmadan…
Bu kolay mı? Hayır.
Ama tesirlidir.
Sınır Koymak mı, Özgür Bırakmak mı?
Ergenlikte en sıkıntı istikrar budur.
Çok sıkı olursanız çatışma artar.
Çok gevşek olursanız güvensizlik oluşur.
Ergenler aslında hudut ister.
Ama o sonun hürmet çerçevesinde olmasını ister.
“Ben annenim, dediğim olacak” cümlesi kapıyı kapatır.
“Bu mevzuda sorumluluğun var ve nedenini anlatayım” cümlesi kapıyı aralık bırakır.
Gerçek Soru Şu Olabilir
“Çocuğum beni dinlemiyor” yerine tahminen de şu soruyu sormalıyız:
Ben çocuğumu nitekim duyuyor muyum?
Onun korkusunu, utancını, akran baskısını, özgürlük ihtiyacını…
Çünkü ergenlikte problem birden fazla vakit kelam dinlemek değil, anlaşılmayı hissetmektir.
Ne Vakit Dayanak Gerekir?
Eğer konut içinde irtibat daima çatışmaya dönüyorsa,
öfke patlamaları artmışsa,
tamamen içe kapanma ya da riskli davranışlar başlamışsa,
destek almak hem ebeveyni hem ergeni rahatlatır.
Terapi, “sorunlu çocuk” alanı değildir.
Ailece birbirinizi daha net duyabilme alanıdır.
Ergenlik geçer.
Ama bu periyotta kurulan irtibat lisanı uzun yıllar kalır.
Belki çocuğunuz sizi dinlemiyor üzere görünüyor.
Ama aslında en çok şuna bakıyor:
“Yanımda mısın, bana karşı mı?”
