1. **Korkunun Gelişimsel Özellikleri:**
– 0–2 yaş: Yabancı şahıslardan ve yüksek sesten kaygı yaygındır.
– 3–5 yaş: Karanlık, canavarlar ve yalnız kalma korkusu görülür.
– 6–9 yaş: Gerçekçi dehşetler (yaralanma, okul başarısızlığı) ön plana çıkar.
– 10 yaş ve üzeri: Toplumsal reddedilme ve eleştirilme endişeleri barizleşir.
2. **Güvensiz Bağlanmanın Kaygı Üzerindeki Tesiri:**
– Tutarsız yahut ilgisiz ebeveyn tavırları, çocuğun dünyayı tehlikeli algılamasına yol açar.
– Çok hami ebeveynlik, çocuğun endişelerini pekiştirir.
– İnançlı bağlanma, çocuğun gerilim anında sakinleşmesini kolaylaştırır.
– Duygusal olarak ulaşılabilir ebeveyn, çocuğun kaygılarını anlamlandırmasına yardım eder.
3. **Ebeveyn Tavırlarının Rolü:**
– Çocuğun dehşetlerini küçümsemek yerine anlamaya çalışmak gerekir.
– “Korkulacak bir şey yok” demek yerine “Seni anlıyorum, bu durum seni ürkütmüş olmalı”
yaklaşımı daha iyileştiricidir.
– Ebeveynin sakin ve kararlı hali, çocuğun duygusal güvenliğini sağlar.
– Endişenin kaynağını birlikte keşfetmek, çocuğa denetim hissi kazandırır.
4. **Korkularla Baş Etme Stratejileri:**
– Oyun ve öykü terapisiyle endişeler sembolik olarak tabir edilebilir.
– Nefes idmanları ve rahatlama teknikleri öğretilmelidir.
– Korkulan durumlara kademeli olarak maruz bırakma prosedürü uygulanabilir.
– İnançlı bağ kurulan yetişkinin dayanağıyla çocuğun tasası azalır.
Sonuç olarak, çocuklarda dehşet gelişimi olağan bir süreçtir lakin inançlı bağlanma bu
sürecin sağlıklı ilerlemesini sağlar. Sevgi dolu, anlayışlı ve dengeli ebeveynlik, korkuların
kalıcı telaşa dönüşmesini pürüzler ve çocuğun duygusal dayanıklılığını güçlendirir.
Kaynak : Doktor Sitesi
