Birini sevmekle onu romantize etmek birebir şey değildir. Sevgi, karşındakini olduğu haliyle görebilmeyi içerir. Romantize etmek ise partneri gerçekliğin üstüne çıkarıp ona “mükemmel” bir rol vermektir. Bu durum birinci başta ilgiyi masalsı hissettirebilir; lakin vakitle hem kişiyi hem alakayı yoran bir döngüye dönüşür.
Aşırı romantize eden kişi, partnerini birçok vakit olduğu üzere değil, “olmasını istediği gibi” görür. Küçük kırmızı bayraklar görmezden gelinir, uyumsuzluklar “düzelir” diye beklenir, tutarsızlıklar “aslında çok yeterli biri” cümlesiyle örtülür. Bu, kişinin gerçeklik algısını bozar ve ilgiyi sıhhatsiz bir umutla taşımaya başlar.
Romantize etmenin en büyük ziyanı, hayal kırıklığını büyütmesidir. Zira idealize edilen partner kaçınılmaz olarak gerçek bir insan üzere davranacaktır: yorulacak, yanılgı yapacak, bazen bencil olacak, bazen duygusal olarak yetersiz kalacaktır. Bu anlarda romantize eden kişi, yalnızca bir davranışa değil, kendi kurduğu “mükemmel ilişki” fikrine de yas fiyat. Hayal kırıklığı bu yüzden çok ağır hissedilir.
Bir öteki ziyan, güç istikrarının bozulmasıdır. Partneri gözünde büyüten kişi, kendini otomatik olarak küçültmeye başlar. “O beni seçtiyse şanslıyım” üzere kanılar; kişinin hudut koymasını, muhtaçlıklarını lisana getirmesini ve eşit münasebet kurmasını zorlaştırır. Bu da vakitle alakada bağımlı bir dinamik yaratabilir.
Romantize etmenin altında birçok vakit boşluk, yalnızlık korkusu yahut değersizlik inancı bulunur. Kişi partneri büyüttükçe aslında kendi içindeki “ben kâfi değilim” hissini bastırmaya çalışır. Halbuki sağlıklı alaka, iki tarafın da birbirini büyütmeden, küçültmeden, eşit düzlemde görebilmesiyle oluşur.
Bu nedenle bağda en güçlü marifet; romantizmi kaybetmeden gerçekçi kalabilmektir. Sevgi, gözleri kapatmak değil; gözler açıkken seçebilmektir.
