Bazı çiftler için tartışma, bağlantının neredeyse günlük lisanı haline gelir. Birebir hususlar tekrar tekrar açılır, konuşmalar süratle yükselir ve sonunda ya küslük ya da yorgun bir barış yaşanır. Daima tartışmak, dışarıdan “uyumsuzluk” üzere görünse de birçok vakit altta yatan öteki bir gereksinimin işaretidir. Zira çiftler ekseriyetle tartıştıkları mevzu için değil, tartışmanın temsil ettiği his için arbede eder.
Sürekli tartışan çiftlerde en sık görülen tema, “duyulma” gereksinimidir. Taraflardan biri kendini anlaşılmamış, görülmemiş yahut önemsenmemiş hissedebilir. Bu his uzun mühlet devam ettiğinde kişi, sesini yükselterek duyulmaya çalışır. Öbür taraf ise bunu taarruz olarak algılar ve savunmaya geçer. Böylelikle bağ, gereksinimlerin konuşulduğu bir yer olmaktan çıkar; güç savaşına döner.
Tartışmaların bir başka kaynağı da duygusal düzenleme sorunudur. Birtakım beşerler öfkelendiğinde sakinleşemez, kimileri ise duygusal yoğunlukta donar ve kapanır. Biri bağırırken başkası susuyorsa tartışma daha da büyür. Zira bağıran kişi susmayı “umursamamak” üzere algılar, susan kişi ise bağırmayı “tehdit” üzere algılar.
Sürekli tartışmanın altında güvensizlik de olabilir. Çiftlerden biri terk edilme korkusu taşıyorsa, küçük olayları büyük tehdit üzere algılayabilir. Başka taraf ise daima suçlandığını hisseder. Bu döngü, tartışmayı kalıcı hale getirir.
Çözüm için birinci adım, tartışmanın konusunu değil, tartışmanın muhtaçlığını konuşmaktır. “Sen daima böylesin” yerine “Şu an kendimi yalnız hissediyorum” diyebilmek; tartışmayı yumuşatır. Ayrıyeten tartışma anında mola vermek, sakinleşme mühleti tanımak ve konuşmayı makul bir nizama sokmak (sırayla konuşmak, hakaret etmemek, geçmişi açmamak) alakayı korur.
Sürekli tartışan çiftler için en güçlü adım, tartışmayı “kazanmak” yerine ilgiyi “anlamak” maksadıyla yürütmektir. Zira birden fazla tartışmanın altında sevgi değil; yanlış irtibat vardır.
