Bu ihmal biçimi, açık bir reddetme ya da çatışma içermez. Bilakis, görünürde bir sakinlik vardır. Lakin bu sakinlik, bağın zayıfladığının işaretidir. Kişi duygusal muhtaçlıklarını lisana getirdiğinde karşılık bulamaz; vakitle bu gereksinimlerden vazgeçmeyi öğrenir. Bu vazgeçiş, bağlantıda görünmez bir yalnızlık yaratır.
Duygusal ihmalin en zorlayıcı yanı, adlandırılamamasıdır. Kişi neye üzüldüğünü ya da neden uzak hissettiğini tam olarak açıklayamaz. Zira ortada “yanlış” yapılmış bariz bir davranış yoktur. Bu belirsizlik, kişinin kendisinden kuşku etmesine ve hislerini küçümsemesine yol açabilir.
İlişkide duygusal ihmal yaşandığında, taraflar vakitle birbirine temas etmekten kaçınır. Problemler konuşulmaz, hisler paylaşılmaz ve bağlantı fonksiyonel bir iştirake dönüşür. Bu durum bilhassa uzun müddetli münasebetlerde ve ebeveynlik rolleri ağırlaştığında daha sık görülür.
Psikolojik danışmanlık sürecinde duygusal ihmal, birden fazla vakit “konuşacak bir şey kalmadı” ya da “aynı meskende yabancı gibiyiz” sözleriyle ortaya çıkar. Terapötik çalışma, bu sessizliğin altındaki gereksinimleri görünür kılmayı emeller. Zira duygusal temas yine kurulmadan, ilginin onarılması mümkün değildir.
Duygusal ihmal, sevginin bitmesi manasına gelmez; temasın kaybolduğunu gösterir. Bu temas tekrar inşa edilebilir. Küçük paylaşımlar, duyguya alan açan konuşmalar ve karşılıklı merak, ilginin ruhsal bağını güçlendirebilir.
İlişkiler sırf yan yana olmakla değil; birbirine temas edebilmekle yaşar. Fizikî yakınlık devam ederken ruhsal bağ zayıfladığında, bağ varlığını sürdürür ancak canlılığını kaybeder.
Hazırlayan:
Uzman Psikolog Mustafa Cem Oğuz
