Birçok ebeveyn, ergenlik devrine giren çocuğunun giderek daha az konuştuğunu fark eder. Evvelce her şeyi paylaşan çocuk, artık kısa karşılıklar verir ya da büsbütün içine kapanır. Bu durum birçok aile için telaş vericidir ve yanlış yorumlandığında bağlantıyı daha da zorlaştırabilir.
Ergenlerde irtibat kopukluğu çoklukla isteksizlikten değil, kendini söz etme zorluğundan kaynaklanır. Ergen, yaşadığı hisleri şimdi adlandıramaz. Anlatamadığı şeyleri içine atmayı tercih edebilir.
Bu devirde ergenler, anlaşılmadıklarını düşündüklerinde konuşmayı bırakabilir. Daha evvel anlattıklarında eleştirildiklerini, küçümsendiklerini ya da tahlil bombardımanına tutulduklarını hisseden ergen, sessizliği inançlı bir alan olarak seçer.
İletişim kopukluğu bazen bir hudut koyma biçimidir. Ergen, “bana alan tanıyın” demenin yolunu konuşmamayı seçerek söz edebilir. Bu, aileden kopmak değil; ferdi alan oluşturma gayretidir.
Teknoloji de bu süreci tesirler. Dijital ortamlar, yüz yüze irtibata kıyasla daha az duygusal risk içerir. Bu nedenle ergenler hislerini aile yerine çevrimiçi alanlarda paylaşmayı tercih edebilir.
Ebeveynlerin bu süreçte en sık yaptığı yanılgı, bağlantısı zorlamaktır. Daima soru sormak, hesap sormak ya da baskı yapmak ergenin daha da içine kapanmasına yol açabilir.
Sağlıklı bağlantı için inanç ortamı oluşturmak gerekir. Ergen, konuştuğunda yargılanmayacağını hissettiğinde tabiatıyla açılır. Sessizlik, her vakit ilgisizlik manasına gelmez.
İletişim kopukluğu süreksiz olabilir; lakin uzun sürdüğünde duygusal uzaklaşmaya yol açabilir. Bu nedenle ebeveynlerin sabırlı, açık ve destekleyici bir tavır benimsemesi değerlidir.
