Evlilik, birden fazla vakit “birlikte olma” isteğiyle başlar.
Çiftler birbirine yakınlaşır, paylaşımlar artar, hayatlar yavaş yavaş iç içe geçer. Bu süreç duygusal bağın doğal bir modülüdür; lakin hudutlar fark edilmediğinde ferdi alanın yitirilmesiyle sonuçlanabilir.
İlginin başlarında “her şeyi birlikte yapmak” romantik bir bağlılık göstergesi üzere algılanabilir. Halbuki vakitle bu durum, bireyin kendi benliğinden uzaklaşmasına neden olabilir.
Kendi seçimlerini, yalnız geçirilen vakti, şahsî ilgi alanlarını kaybeden kişi, farkında olmadan benlik bütünlüğünde bir eksilme yaşamaya başlar.
Bu kayıp, birden fazla vakit öfke, tükenmişlik ve kendine yabancılaşma biçiminde ortaya çıkar.
Kişi, eşiyle olan yakınlığından keyif alması gerekirken, sebepsiz bir gerginlik hisseder.
Aslında bu öfke, “bireysel alanın ihlal edildiği” sinyalidir.
Kişi, farkında olmadan kendi sonlarını koruyamadığı için rahatsızlık duyar — fakat bunu ekseriyetle alakaya ya da partnerine yönelmiş bir reaksiyon üzere yaşar.
Ruhsal açıdan bakıldığında, ferdî alan yalnızca fizikî değil, duygusal ve zihinsel bir aradır.
Bu alan; kişinin kendini dinlediği, kararlarını bağımsız verebildiği ve içsel gücünü tekrar topladığı inançlı bölgedir.
Evlilikte bu alanın korunması, duygusal bağın zayıflaması değil, tam bilakis bağlantının sağlıklı sürdürülebilmesi için bir gerekliliktir.
Her iki bireyin de kendi ilgi alanlarını, arkadaş etrafını, yalnız vakitlerini sürdürebilmesi;
ilişkiyi monotonluktan, birbirine karışmaktan ve tükenmişlikten korur.
Zira “biz” olabilmek, “ben”in yokluğu üzerine değil, iki sağlam “ben”in yan yana durabilmesi üzerine konseyidir.
Bu nedenle, evlilikte ya da uzun müddetli alakalarda kişisel alanın farkına varmak, yalnızca bir konfor değil; duygusal olgunluğun ve sağlıklı sonların göstergesidir.
Partnerle geçirilen vakit kadar, kişinin kendine ayırdığı vakit da alakayı besler.
Hasılı, yakınlık ile iç içelik ortasındaki farkı koruyabilen bağlar, uzun vadede hem daha huzurlu hem de daha doyurucu olur.
Çünkü gerçek sevgi, iki bireyin birbirinde kaybolmadan yan yana durabilme halidir.
Kaynak : Doktor Sitesi
