İlişkide değersizlik hissi, kişinin daima olarak gereğince sevilmediğini, önemsenmediğini ya da kolay kolay gözden çıkarılabileceğini düşünmesiyle ortaya çıkar. Partner “seni seviyorum” dese bile bu kelamlar içselleştirilemez. Zira sorun ilgide değil, kişinin kendi iç algısındadır.
Bu hissin kökeni birçok vakit çocukluk tecrübelerine dayanır. Görülmeyen, onaylanmayan, muvaffakiyetle ya da ahenkle sevilen bireyler, yetişkinlikte de sevgiyi şartlı algılar. “Ben bir şey yapmazsam bedelim yok” inancı münasebetlere taşınır.
Değersizlik hissi olan şahıslar bağda daima delil arar. İlgi azaldığında çabucak olumsuz yorumlar başlar: “Artık beni sevmiyor”, “Benden sıkıldı.” Bu niyetler ağır derde ve alaka içinde çok ahenk davranışlarına yol açar.
Bazı bireyler ise değersizlik hissini öfke ve savunmayla maskeler. Küçük tenkitler bile ferdî atak üzere algılanır. Tartışmalar süratle büyür zira kişi aslında “yetersizim” hissiyle temas etmektedir.
Bu his ilgide dengesizlik yaratır. Daima veren, anlayan, yönetim eden taraf olmak vakitle tükenmişliğe yol açar. Kişi kendini kaybeder ancak tekrar de kâfi hissetmez.
Değersizlik hissi partnerin davranışlarıyla tetiklenebilir lakin kökeni içseldir. Bu nedenle tahlil yalnızca karşı tarafın değişmesi değildir. Kişinin kendi paha algısını güçlendirmesi, hudut koymayı öğrenmesi ve sevgiyi hak etmek zorunda olmadığını fark etmesi gerekir.
Sağlıklı bağlarda paha, performansa değil varoluşa dayanır. Bunu içselleştirmek, bağda daha istikrarlı ve inançlı bir bağ kurmayı sağlar.
