Kıskançlık, çocuğun duygusal gelişiminde olağan bir süreçtir; lakin ebeveynler tarafından hakikat halde yönetilmediğinde aile içi bağlantısı zorlayabilir. Çocuğun hislerini tabir edebilmesine fırsat tanımak, onu dinlemek, sevildiğini ve inançta olduğunu hissettirmek bu sürecin sağlıklı halde atlatılmasını kolaylaştırır. Her çocuğa birebir vakit ayırmak, yaşına uygun sorumluluklar vermek ve rekabetçi telaffuzlardan kaçınmak kardeşler ortasındaki bağın güçlenmesine katkıda bulunur.
Profesyonel dayanak, kıskançlığın ağır yaşandığı ve davranış meselelerine dönüştüğü durumlarda yardımcı olabilir. Uzman eşliğinde yürütülen çalışmalar, çocuğun hislerini anlamlandırmasına, kardeşiyle sağlıklı münasebet kurmasına ve aile içi dinamiğin yine dengelenmesine takviye sağlar.
