Hepimizin hayatında fazlaca manası yüklediği birtakım bireyler, durumlar hatta “şeyler” var. Mana yüklemek bir muhtaçlık elbette. Zira, mana üzerinden alaka ve bağ kurabiliyoruz. İnsan olarak bir kişi, bir tecrübe, bir obje ile öykümüz “anlam örgüsü” üzerinden başlıyor ve devam ediyor. Hatta, Allah ile kurduğumuz alakada de O’nu zihnimizde tasavvur ettiğimiz bir yaratıcı olarak konumlandırıp o denli bir rabıta inşa ediyoruz.
Burada kalın ve ince çizgilerle ayrılması gerektiğini düşündüğüm yerlere atıfta bulunmak istiyorum. Sabah içtiğiniz kahvenin “olmazsa olmaz” haline gelmesi bile, insanın bir şeye esir düşmesi demek aslında…. Bir bakıma, “içmediğimde başım ağrıyor, açılamıyorum vb.” telaffuzlar bu küçücük örnek için dahi geçerli. Micro seviyede onu yöneten değil; yönetildiğimiz bir pozisyona geçiyoruz.
Basit bir irade koyma sorunundan, günlük hayatta “olmazsa olmaz” dediğimiz münasebetlere, yetilere, gereksinimlere bir bakalım. Örneğin; bir iş yerindesiniz. Lakin orada asla memnun ve huzurlu değilsiniz. Lakin, sonuçta geçiminizi oradan sağlıyorsunuz. Ve şöyle lisana getirdiniz; “bu işten çıkarsam, öteki bir yere giremem”…. Artık sahiden bu türlü mi? Ya da mutsuz bir bağ içindesiniz. Yeniden lisana gelen ” Bu bireyden ayrılırsam yalnız kalırım, mutsuz olurum”…. Bu telaffuzları o kadar çok duyuyorum ki…..
Bu şu demek; Allah benim rızkımı yalnızca ve yalnızca bu kanallar vasıtasıyla verebilir. Öteki kapılar açmaya muktedir değildir. Öbür bir deyişle; “Yaradan’ın benim lehime birşey yapacağına inanmıyorum” manasına da gelir.
La ilahe illallah; “Allah’tan öbür İlah yoktur” Demektir. Fakat, ya bizim kölesi olduğumuz bu ilahlar; iş, eş, geçim kaynağı, ilgiler yani “olmazsa olmazlar”.
Yerini gereksiz kaygılarla doldurmadığımız her şey; bir gün bizim için en hoş ve en gerekli haliyle dolar. İşte o vakit daha gerçek, daha huzurlu, daha sorgusuz bir dinginlik karşılar bizleri.
Sizlerde hayatınızda dehşetle bağlandığınız ve bırakamadığınız şeylere bir bakınız?
Bu yazım bir tavsiye içermemektedir🌿☺
