Bazı beşerler bağlantılarda başkalarına kıyasla daha ağır telaş yaşayabilirler. Partner geç yanıt verdiğinde huzursuzluk artabilir, küçük bir uzaklık bile tehdit üzere algılanabilir yahut münasebetin biteceğine dair güçlü bir kaygı oluşabilir. Kişi birden fazla vakit bu reaksiyonların çok olduğunu fark eder lakin hislerini denetim etmekte zorlanır. Bu durum birden fazla vakit sırf partner davranışlarıyla açıklanamaz; daha derinde kişinin ilişkisel geçmişiyle temaslıdır.
Psikolojik açıdan bakıldığında terk edilme korkusu çoğunlukla erken devir bağlanma tecrübeleriyle bağlıdır. Çocukluk devrinde bakım verenlerin tutarsız, ulaşılmaz yahut duygusal olarak aralıklı olması durumunda çocuk itimat hissini tam olarak geliştirmekte zorlanabilir. Vakitle yakınlık ile korku ortasında güçlü bir bağ oluşabilir. Yetişkinlikte kişi ilgide bağ kurdukça birebir vakitte kaybetme korkusu da artabilir. Bu nedenle sevgi muhtaçlığı ile telaş birbirine karışabilir.
Terk edilme korkusu yaşayan bireylerde sıklıkla ağır onay gereksinimi, reddedilmeye çok hassaslık ve alakayı müdafaaya yönelik davranışlar görülebilir. Kişi karşı tarafın sevgisini kaybetmemek için kendi muhtaçlıklarını geri plana atabilir, çok fedakâr davranabilir yahut daima teminat arayabilir. Bu davranışlar kısa vadede rahatlama sağlasa da uzun vadede tasayı artırabilir zira kişinin içsel güvensizlik algısı değişmeden kalır.
Bir öteki kıymetli nokta, terk edilme kaygısının sadece ilişkisel değil, kendilik algısıyla da temaslı olmasıdır. Kendini gereğince bedelli hissetmeyen bireylerde “Beni bırakırlar” beklentisi daha güçlü olabilir. Bu beklenti birçok vakit bilinçdışı seviyede çalışır ve kişi farkında olmadan terk edilme senaryolarına odaklanabilir. Zihin adeta muhtemel kaybı evvelce varsayım etmeye çalışır lakin bu süreç korkuyu azaltmak yerine artırabilir.
Psikoterapi sürecinde terk edilme korkusu sırf mevcut bağlantı üzerinden değil, kişinin geçmiş tecrübeleri ve içsel algıları üzerinden ele alınır. Terapi ilgisi içinde yaşanan inanç tecrübesi vakitle kişinin bağlanma algısını tekrar düzenleyebilir. Kişi hislerini daha güzel tanımayı, korku yükseldiğinde bunu yönetebilmeyi ve bağlarda daha istikrarlı hudutlar kurabilmeyi öğrenebilir. Psikodinamik yaklaşımda değişim birçok vakit sadece fikirlerin değil, duygusal tecrübelerin dönüşmesiyle gerçekleşir. Vakitle kişi yakınlık ile korkuyu birbirinden ayırabilmeye başlayabilir.
Terk edilme korkusu kişinin zayıflığı değil, birçok vakit geçmişte yaşanan ilişkisel tecrübelerin bir sonucudur. Anlaşılan hisler düzenlenebilir hale gelir. İtimat duygusu geliştikçe ilgiler daha sakin ve daha istikrarlı deneyimlenebilir.
