Ancak bilhassa son yıllarda, toplumsal medyanın da tesiriyle, yaşanan her şeye müspet bir açıdan bakılması gerektiği istikametinde güçlü bir dayatma kelam bahsidir. Bu bakış açısı, dönüşüm için gerekli olan duygusal alanı daraltır ve bireyi olgunlaşma sürecinden uzaklaştırır. Tanınan psikoloji lisanı ve toplumsal medya telaffuzları, acıyı süratle çözülmesi gereken bir sorun üzere sunar. “Her şeye müspet bak”, “mutlu olmayı seç” ya da “enerjini düşüren şeylerden uzak dur” üzere tabirler birinci bakışta destekleyici görünse de birçok vakit hissin kendisini geçersiz kılar. İnsan üzülür, lakin bu üzüntüyü taşımasına müsaade yokmuş üzere hisseder.
Toksik müspetlik tam da bu noktada başlar. Hissin kaynağını anlamaya çalışmak yerine onu düzeltmeye odaklanır; acıyı dinlemek yerine üzerini örter. Meğer yaşanmayan hiçbir his yok olmaz, sırf yer değiştirir. Bastırılan acı vakitle huzursuzluk, tükenmişlik ya da açıklanamayan bir boşluk hissi olarak geri döner. Birey dışarıdan güzel görünmeye çalışırken, iç dünyasında çözülmemiş bir düğümle yaşamaya devam eder.
Asıl sorun insanların acı çekmesi değildir. Sorun, acı çekmenin yanlış, zayıflık ya da başarısızlık olarak sunulmasıdır. Daima memnun ve olumlu olma baskısı, bireyi güzelleştirmez; tersine onu kendi iç dünyasına yabancılaştırır. Zira insan fakat yaşamasına müsaade verilen hislerle bütünleşebilir.
Belki de sıkıntı daha olumlu olmak değil, daha dürüst olabilmektir. Bilhassa kişinin kendisine, hislerine ve gerçek benliğinin gereksinimlerine karşı… Zira insan acıdan kaçarak değil, onunla temas edebildiği ölçüde büyür.
Hazırlayan:
Uzm. Psk. Mustafa Cem Oğuz
Stajyer Psk. Dilara Merve Aydın
