1. Travma ve Benlik Algısı
Taciz üzere yaşantılar, çocuğun benliğinde ‘ben yanlışım’, ‘ben korunmaya değmem’ üzere olumsuz inançların yerleşmesine neden olabilir. Bu inançlar vakitle kalıcı hale gelebilir. Terapi süreci, bu inançları dönüştürmek için inançlı ve onarıcı bir taban oluşturmalıdır.
2. Oyunla Güçlü Benliği Tanımlamak
Çocuklardan kendi kahraman karakterlerini çizmeleri, özelliklerini belirlemeleri ve bu karakter üzerinden senaryolar oluşturmaları istenir. Bu oyunlar, çocuğun güçlü istikametlerini fark etmesini ve yine tanımlamasını sağlar.
3. ‘Güç Taşım’ ve ‘Koruyucu Nesneler’ Çalışması
Çocuklar seanslarda kendilerini koruyacak hayali taşlar, tılsımlar ya da eşyalar yaratır. Bu objelerle duygusal güçlenme sağlanır. Bu çalışma, çocuğun görünmeyen bir dayanağı olduğunu hissetmesini sağlar.
4. Muvaffakiyet Günlüğü ve Güçlü Anlar
Her seansta çocuğun başardığı küçük adımlar yazılır: ‘Bugün hayır dedi.’, ‘Bugün göz teması kurdu.’ Bu muvaffakiyetler somutlaştırılarak benlik hürmeti desteklenir. Günlükle çocuğun değişimi görmesi sağlanır.
5. Ayna ve Öz-Kabul Çalışmaları
Çocuk aynada kendine bakarak olumlu sözler söylemeye teşvik edilir: ‘Ben değerliyim’, ‘Ben güçlüyüm’. Ayrıyeten çocuğun kendini çizdiği fotoğraflar üzerine çalışmak, kendilik algısını güçlendirmeye yardımcı olur.
6. Terapistin Rolü: Tanıklık ve Güçlendirici Yansıtma
Terapist çocuğun en küçük olumlu davranışını bile fark etmeli ve yansıtmalıdır. ‘Fark ettin mi, bu hafta daha çok güldün’ üzere yansıtıcı cümlelerle çocuğun gelişimi görünür kılınır. Bu, çocuğun kendi güçlü taraflarını içselleştirmesine katkı sağlar.
Travma sonrası güçlü bir benlik geliştirmek, çocuğun gelecekteki ruhsal dayanıklılığı açısından temel oluşturur. Oyun terapisi ile çocuk, sırf geçmişiyle yüzleşmez; tıpkı vakitte kendi potansiyelini tekrar keşfeder. Terapist, bu süreçte çocuğun içsel kahramanını bulmasına rehberlik eder.
Hazırlayan: Uzman Psikolog Mustafa Cem Oğuz
