1. Travma Sonrası Vücut Algısı
Travma yaşayan çocuklar vücutlarına yabancılaşabilir ya da vücutlarını ‘kirli’, ‘kötü’ olarak algılayabilir. Terapist, bu algıyı dönüştürmek için çocuğun vücudunu yine sevmesine ve sahiplenmesine imkan tanıyacak çalışmalar planlamalıdır.
2. Vücut Haritası Çalışması
Çocuk, büyük bir kağıda kendi vücudunu çizer yahut çizdirir. Akabinde, ‘dokunulmasından hoşlandığı yerler’, ‘rahat hissettiği bölgeler’ üzere alanları renklendirir. Bu çalışmayla çocuk, vücudunu tanıma ve tabir etme marifeti geliştirir.
3. Somatik İtimat Alanı Uygulamaları
Çocuğa ‘bedeninde en çok inançta hissettiği yer’ sorulur. Bazen bu bir el, karın ya da omuz olabilir. Bu bölgeye odaklanarak, oradan itimat duygusu yayılması hayal ettirilir. Bu, çocuğun travmanın yarattığı donmayı gevşetmesine yardımcı olur.
4. Duyusal Gereçlerle Çalışma
Hamur, kum, yumuşak kumaşlar üzere duyusal gereçlerle oyunlar oynanır. Bu oyunlar, çocuğun vücuduna temas etmesine imkan sağlar ve vücutla inançlı bağ kurmayı kolaylaştırır.
5. Hareket Temelli Oyunlar
Vücut farkındalığını destekleyen yavaş tempolu hareket oyunları oynanabilir. Örneğin: ‘Robot üzere yürü’, ‘Yavaşça bir çiçek üzere açıl’, ‘Vücudunu bir hayvana benzet’. Bu biçim oyunlar, vücudun denetimini hissetmeyi sağlar ve çocuğun vücuduna tekrar sahip çıkmasını teşvik eder.
6. Nefes ve Gevşeme Çalışmaları
Diyafram nefesi, balon şişirme oyunu, ‘rüzgarı dinle’ çalışması üzere uygulamalar çocuğun hem vücudunu hem de içsel durumunu sakinleştirmesine yardımcı olur. Nefes çalışmaları, travma sonrası gerginliği boşaltmak için temel somatik araçlardandır.
Oyun terapisinde bedensel farkındalık ve somatik inanç alanı oluşturmak, çocuğun vücudunu yine tanımasına, ona inanç duymasına ve geçmişin tesirlerinden özgürleşmesine yardımcı olur. Bu çalışmalar, yalnızca zihinsel değil, tıpkı vakitte bedensel güzelleşmenin de kapısını ortalar. Terapist, çocuğun vücuduna şefkatle yaklaşmasına rehberlik etmelidir.
Hazırlayan: Uzman Psikolog Mustafa Cem Oğuz
