Bugün babaannemi anımsadım, onu çok özlediğimi derinden hissetim. O denli içten bir insandı ki… Sevgisini göstermeyi çok âlâ biliyordu. Bunu hissediyordun, palavra değildi. Uzun vakittir görmediği biri kapıdan girdiğin de dizini döverek, yerinden kalkamasa da vücut lisanıyla, kelamıyla, gözündeki ışıltıyla onu gördüğündeki memnuniyeti hissederdiniz. Çok özledim seni kaymak bayan. Ne hoştu yüzün, tenin, kokun… Sarılışın, torunlarına dakikalarca masaj yapışın… Çok uzun vakit oldu seni görmeyeli…
Şimdi düşünüyorum ve babaannemin benim dünyamda nereye dokunuyor olduğunu anlamaya çalışıyorum. O otantik bir bayandı, klasikti, bağnaz fikirleri vardı lakin sevebilen ve ilgi kurabilen bir bayandı. Onun bir mizah anlayışı vardı, zaten komikti. Dalgındı,sürekli yama yapardı, ince ince dikerdi. Tamir ederdi bir şeyleri. Sanki bu tamir ettiği yamalı şeyler, iç dünyasında neyi temsil ediyordu. Neresinin deliklerini kapatıyordu. Neyi onarmak istiyordu?
Onun hayatına baktığımda hiç kolay olmamış güya.14 yaşında öbür köyün ağası eşini bir nedenden ötürü boşadığı için onu kaçırmış ve kendi çocuklarına anne kendine eş yapmış. Bir obje üzere. İsteği olmadan. Daha çocukken, yalnızca bembeyaz uzun uzunluklu ve çok hoş olduğu için… Hepimizin kendine nazaran bir öyküsü var. Fakat geçmiş bayanlar için daha zormuş. Evet insanın her türlü zorluğa uyumlanma kapasitesi var. Evet, ancak merak ediyorum yeniden de babaannemin iç dünyasını. Acı çekmiş miydi? Hayalleri neydi? Hayatıyla ilgili farklı olasılıkları hayal edebilmiş miydi? Aşık olmuş muydu?
Üzüntüsünü öfkesini anlatırdı ancak bilgi olarak, temas etmeden. Zira o sistemde yaşayabilmek için hislerini yalıtmayı öğrenmişti. Tek kederi evlatları idi. Tabi o da birçok yetişkin üzere, çocuğunu kendi doğrusuna nazaran kabul ediyordu. Fakat tekrar de dedeme nazaran daha affedici ve kapsayıcıydı. Maharetliydi fakat dalgındı da tıpkı vakitte; koku ve dokunma duyusunda bir sorun vardı. Daima yemek ve süt yakardı 50 metrekarelik meskeninde. Süt kömür üzere kap kara olana kadar yanardı lakin kokuyu alamazdı. Biz o avlu içinde öteki bir meskenden kokuyu alırdık lakin onun koku reseptörleri kapalıydı. Sıcak sobanın üstünden tabağı ve közü çıplak eliyle alırdı. Kulakları da yeterli duymazdı? Artık fark ediyorum da babaannem tüm duyu organlarını ve duyumlarını kapatma gereksinimi duymuş. Bu da yalıtma savunma sisteminin bir diğer versiyonu. Vücudunda ki duyumları hissetmezsen acıyı da hissetmezsin, hisleri hissetmezsen acı da çekmezsin. Uzun vakit sonra fark ettim ki yasını yaşamamışım ben babaannemin. Cenazeye gidemeyişim de ondanmış. Gereğince ego kapsitem gelişmemiş ve bununla yüzleşmemek için; ‘çok kar var ve yollar kapalı olabilir’ biçiminde aklileştirmişim. ( Bu da bir savunma mekanizması)
Sevgili babaannem seninle vedalaşmak çok güç. Seni çok özlüyorum. Huzur için de uyu…
