Kadın: Tarık sen çocukken dayak yemiş miydin?
Adam: Yedim natürel canım.. Yemez miyim?
Bayan: Ben de yedim.. Dayak yedin diye bir şey oldu mu pekala sana? Yani ne bileyim, düzgün insanlarız. İkimizde bir ziyanını görmedik sanki…
Adam: Yok yahu ne ziyan görcekmişiz… Ben dayak sayesinde bir sürü pis şeyden uzak durdum mesela… Hiç unutmam babam elimde bira şişesiyle yakaladığında o denli bir dayak yedim o denli bir dayak yedim ki elime değil içki şişesi almak içilen hiç bir ortama girmedim bir daha…
Bayan: Ya ben çocukları ortada bir dövüyorum ya… Başıma takıyorum, ya psikolojileri etkileniyorsa falan diye… Sonra, ben de yedim annemden bir ziyanını görmedim diyorum, fakat ne bileyim… Sana da bir sorayım dedim. Bir şey olmaz diyorsun yani…
Adam: Yok yok olmaz, dayak cennet çıkma…
Konuşma çiftin birbirini rahatlatan, onaylayan cümleleriyle devam etti. Ne yazık ki bir çok çocuk üzere bu anne/babanın çocukları da ebeveynlerinin yazgısının bedelini ödüyor ve eşlerin birbirini onaylamasıylada fatura peyderpey çocuklara kesilmeye devam edecek üzere görünüyordu.
Çocukken hepimiz yaşadığımız acı veren durumları zihnimizde dayanılır hale getiren bir savunma sistemi kullanıyoruz. Bu düzenek ile anne ve babamızın bize yaptıklarını kendi yeterliliğimiz için yapılmış olarak idealize ediyoruz.
Çocuğun bu türlü bir tavır benimsemekten diğer devası yoktur. Zira vücudu gerçeği kaldıracak güçte değildir. Bu nedenle gerçeklerden uzaklaşmak zorundadır. Çocuk acı veren bir durumla karşılaştığında ona dair algısını yine yorumlar. Tam da bu babanın yaptığı üzere dayağın onu berbat alışkanlıklardan uzak tutan, onun yararına bir aksiyon olduğuna inanmayı seçer.
Hatta bu çocuklar ebeveynlerinden aldıkları sevgi ile ilgili tereddüt yaratan dayak, aşağılama ve ya daima cezalandırılma korkusu ile kimi hisleri kendine yasaklamayı da seçmek zorundadırlar.
Farklı biçimlerde öfkeye ve şiddete aslında suistimale maruz kalan bu çocuklar gerçekte kim olduklarına, ne hissettiğine ve neye muhtaçlık duyduğuna dair tüm hislerini kaybetmemiş olsa bile benliği önemli ölçüde sakat bırakan bu terbiye yolunu ne yazık ki kendi çocuklarına uygulamaya devam edeceklerdir.
Bu ebeveynler çocukken gördükleri muamelenin kendilerine ne yaptığını, bundan neler çektiklerini bilselerdi öteki seçenekleri olabilirdi. Bugün ki yaşantılarının; bastırdıkları hisler ve bastırdıkları gerçek benliklerinden geriye kalan harabenin güdümünde geçtiğini fark edebilselerdi.
Yetişkin olarak kendi hakkındaki bu gerçeği bulmaya karar verir vermez vücutlarındaki baskı azalmaya başlar. Zira bu karar vücuda anlaşıldığı, hürmet duyulduğu ve korunduğu bildirisini verir. Sırf gerçeğinin farkında bir yetişkin, çocuğunu olduğu üzere kabul edebilir ve içinde bulunduğu kısır döngünün zincirinden hem kendini hem çocuğunu kurtarabilir.
Ebeveynler olarak asıl terbiye metodumuz çocuklarımıza hislerini ciddiye almayı, onları anlamayı ve gerçek olarak tanımlamayı öğretmek olmalıdır.
Okuma Önerisi: Alice Miller YETENEKLİ ÇOCUĞUN DRAMI
