İlişkilerde Hudut: Uzaklık Değil, Kendilik Alanı
Alakalarda hudut denildiğinde birçok kişi bunu ara koymak, geri çekilmek ya da karşı tarafı dışlamak olarak algılar. Halbuki sağlıklı hudutlar, ilgiyi zayıflatan değil; bağın sürdürülebilir olmasını sağlayan görünmez çizgilerdir.
Hudut, “Seni sevmiyorum” demek değildir.
Hudut, “Kendimi de ihmal etmiyorum” diyebilmektir.
Bir alakada sonlar net değilse, roller karışır. Fedakârlık vakitle zorunluluğa, anlayış sessizliğe, yakınlık ise boğulmaya dönüşür. Kişi kendi muhtaçlıklarını erteledikçe, bağlantıda öfke ve kırgınlık birikir.
Sağlıklı sonlar, bireyin kendisiyle temas halinde olmasını gerektirir. Ne istiyorum? Neye gereksinimim var? Nerede zorlanıyorum? Bu sorulara verilen dürüst karşılıklar, sonların temelini oluşturur. Zira kişi evvel kendi iç hudutlarını fark etmeden, karşısına sağlıklı sonlar koyamaz.
Hudut koymak bir maharettir ve birden fazla vakit öğrenilmemiştir. Bilhassa çocuklukta “hayır” deme hakkı tanınmamış bireyler, yetişkinlikte hudut koymayı suçlulukla karıştırabilir. Halbuki hudut, bencillik değil; ruhsal bütünlüğün korunmasıdır.
Bağlantılarda sonlar konuşulmadığında, vücut konuşur. Yorgunluk artar, tahammül azalır, ilgi yük üzere hissedilmeye başlar. Bu noktada sorun, bağın kendisi değil; sonların yokluğudur.
Sağlıklı ilgilerde hudutlar esnektir lakin belgisiz değildir. Bireyler birbirlerinin alanına hürmet duyar, farklılıklara tahammül edebilir ve “hayır” karşılığını ferdî algılamaz. Zira bilirler ki sonlar, sevgiyi azaltmaz; inançlı kılar.
Gerçek yakınlık, sonların olmadığı yerde değil; sonların hürmetle korunduğu yerde oluşur.
Kaynak : Doktor Sitesi
