Çocukluk, bireyin duygusal dünyasının formlandığı en temel periyottur. Bu devirde çocuğun gereksinimlerinin görülmesi, hislerinin ciddiye alınması ve varlığının fark edilmesi ruhsal gelişimin temel taşlarını oluşturur. Fakat kimi çocuklar, fizikî olarak bakım görseler bile duygusal olarak gereğince “duyulmaz”. Bu durum yetişkinlikte derin ve kalıcı izler bırakabilir.
Duyulmamak; çocuğun hislerinin küçümsenmesi, yok sayılması ya da daima bastırılmasını söz eder. “Abartıyorsun”, “buna ağlanır mı?”, “sus artık” üzere cümleler, çocuğun iç dünyasının geçersizleştirilmesine neden olur. Çocuk vakitle hissettiklerinin kıymetli olmadığına inanır.
Bu tecrübe, bireyin içsel benlik algısını zedeler. Yetişkinlikte bu bireyler birçok vakit kendi gereksinimlerini fark etmekte zorlanır. Ne istediklerini, neye üzüldüklerini ya da neyin onları memnun ettiğini tanımlayamazlar. Hislerini bastırmak, otomatik bir hayatta kalma stratejisine dönüşür.
Duyulmayan çocuklar, yetişkinlikte bağlantılarında de emsal döngüler yaşayabilir. Kendini söz etmekte zorlanma, anlaşılmadığını hissetme ve değersizlik algısı sık görülür. Kimi vakit fazla fedakâr olurken, kimi vakit büsbütün içine kapanabilirler.
Bu bireyler birden fazla vakit “yük olmamak” için muhtaçlıklarını gizler. Yardım istemek onlar için zayıflık üzere algılanır. Halbuki bu tavır, içsel yalnızlığı daha da derinleştirir. Hisler bastırıldıkça bedensel ve ruhsal belirtiler ortaya çıkabilir.
Kaygı bozuklukları, kronik yorgunluk, duygusal boşluk hissi ve alakalarda kopukluk, çocuklukta duyulmamanın yetişkinlikteki yaygın yansımalarıdır. Kişi, neyin eksik olduğunu tam olarak adlandıramasa da daima bir “bir şeyler yolunda değil” hissi taşır.
İyileşme, duyulmamış olan hislerle temas etmeyi gerektirir. Kişinin kendine alan açması, hislerini geçerli kabul etmesi ve söz etmeyi öğrenmesi bu sürecin kıymetli adımlarıdır. Terapi süreci, içsel sesi yine duymayı mümkün kılar.
Çocuklukta duyulmamak bir baht değildir. Farkındalık geliştikçe birey, kendi duygusal muhtaçlıklarını tanımayı ve karşılamayı öğrenebilir. Bu, geçmişi silmek değil; onun tesirini dönüştürmektir.
