Sevilmek birçok vakit davranışlar üzerinden tabir edilir. İlgi göstermek, yanında olmak,
dayanak olmak ya da fedakârlık yapmak sevginin görünür hâlleridir. Anlaşılmak ise daha
sessiz bir gereksinimdir. Kişinin hislerinin, kanılarının ve içsel tecrübesinin fark edilmesiyle
ilgilidir. Anlaşılmak, sadece dinlenmek değil; yanlışsız yerden duyulmak demektir.
Kimi bağlantılarda sevgi vardır fakat temas yoktur. Partnerler birbirine bağlıdır, birlikte zaman
geçirir, sorumluluk paylaşır. Fakat kişi, zorlandığında ya da karmaşık hisler yaşadığında
karşısında hakikaten kendisini anlayan bir alan bulamaz. Bu durumda sevgi, kişinin iç
dünyasına ulaşamayan bir çerçeveye dönüşür.
Anlaşılmamak, sevilmemekten daha derin bir yalnızlık yaratabilir. Zira kişi, sevilse bile
kendisi olarak var olamadığını hisseder. Hislerini açıklamak zorunda kalmak, sürekli
kendini anlatmak ya da yanlış anlaşıldığını düzeltmeye çalışmak vakitle yıpratıcı hâle gelir.
Bu yorgunluk, münasebette sessiz bir geri çekilmeye yol açabilir.
Kimi bireyler için sevilmek, anlaşılmanın yerine geçer. Gereğince sevildiğinde, anlaşılmamayı
tolere edebileceğine inanır. Lakin bu istikrar uzun vadede sürdürülemez. Zira kişi, iç
dünyasını paylaşamadığı bir ilgide kendini yalnız hissetmeye devam eder. Sevgi,
anlaşılmadığı sürece doyurucu olmaz.
Aksine, anlaşılmak da tek başına kâfi olmayabilir. Kişi anlaşıldığını hissedebilir lakin sevgi
davranışları eksik olduğunda, alakada bir boşluk oluşur. Bu nedenle sevilmek ve anlaşılmak
birbirinin alternatifi değil; birbirini tamamlayan iki temel gereksinimdir.
Bu ayrımın kökeni birden fazla vakit erken münasebetlerde yatar. Birtakım bireyler çocuklukta sevilmiş ama
duygusal olarak gereğince anlaşılmamıştır. Kimileri ise anlaşılmış lakin sevgi davranışlarıyla
desteklenmemiştir. Yetişkinlikte kurulan münasebetlerde bu eksik kalan kesim, daha baskın bir
muhtaçlık hâline gelebilir.
Bağlantılarda sıkça yaşanan çatışmalardan biri de, tarafların farklı muhtaçlıklar üzerinden ilişkiyi
değerlendirmesidir. Biri “beni seviyorsun lakin anlamıyorsun” derken, başkası “anlamaya
çalışıyorum fakat yetmiyor” hissi yaşayabilir. Bu durum birden fazla vakit sevgisizlikten değil,
gereksinimlerin farklı lisanlarla tabir edilmesinden kaynaklanır.
Terapi sürecinde bu soru ele alındığında, bireylerin birçok birinci sefer şunu fark eder: Aslında neye
gereksinim duyduğunu tam olarak bilmiyordur. Sevilmek mi istiyor, anlaşılmak mı; yoksa her
ikisini de fakat nasıl olduğunu tanım edemiyor mu? Bu farkındalık, münasebette daha gerçek bir
temasın kapısını ortalar.
Sağlıklı bir bağda sevilmek ve anlaşılmak birbirini besler. Kişi anlaşıldığında, sevgi daha
derin hissedilir. Sevildiğinde ise kendini tabir etmek daha inançlı hâle gelir. Bu iki ihtiyaç
dengelendiğinde, münasebet sırf sürdürülmez; yaşanır.
Sevilmek görünür bir gereksinimdir. Anlaşılmak ise sessiz ancak derin bir istektir. Bağlantılarda asıl
soru, hangisinin daha kıymetli olduğu değil; hangisinin eksik kaldığıdır. Ve bu fark edildiğinde,
kişi alakada neyi aradığını daha net görmeye başlar.
Kaynak : Doktor Sitesi
